24.10.13

Έτσι κι αλλιώς


"Έτσι κι αλλιώς...", όταν ήθελες να μου ανακοινώσεις κάτι βαρυσήμαντο "έτσι κι αλλιώς" σχεδόν πάντα άρχιζες την πρόταση σου με αυτές τις τρεις λέξεις. Όταν ήθελες να με προσγειώσεις για τα καλά στην γη γιατί σκιαζόσουν τις υψηλές πτήσεις της καρδιάς, συνήθιζες να ξεκινάς τους συλλογισμούς σου για την ζωή και τον άνθρωπο...πάντα "έτσι" και ποτέ "αλλιώς". Έπαιρνες εκείνο το στυλ, που έφερνε σε σοβαρότητα το ανάλογο ύφος των σεισμολόγων όταν ανακοινώνουν καταστροφές και κάθε φορά αναλογιζόμουν πόσα ρίχτερ πόνου και δονήσεις ρεαλισμού θα μου χαρίσεις. 
Φορούσες την περισπούδαστη μάσκα της ζωής που δεν σήκωνε διαφωνίες καθώς μου έλεγες "Μόνοι ερχόμαστε σε τούτη την στράτα του κόσμου, μόνοι μας πορευόμαστε στης ζωής το μονοπάτι και μόνοι μας φεύγουμε καθώς εξερχόμαστε από την πόρτα διαφυγής του θανάτου".
Σε παρακολουθούσα θαρρώ με συμπάθεια περισσότερο καθώς σε άκουγα να μιλάς για ώρα και να μου εξηγείς την κοσμοθεωρία σου για τις σχέσεις και την ζωή. Ατένιζα το βλοσυρό σου βλέμμα και όσο περνούσε η ώρα έκανα μακροβούτια στα φουρτουνιασμένα κύματα της σκέψης σου ψάχνοντας να αγγίξω το βυθό της καρδιάς σου. 
Δεν μιλούσα. Άκουγα προσεχτικά. Αφουγκραζόμουν την φωνή σου να αντιλαλεί μέσα στις σπηλιές του μυαλού μου και ήθελα τόσα πολλά να σου πω μα κάτι με κρατούσε και προτιμούσα να αφήνω την ηχώ σου να περιπλανιέται μόνη της και να χάνεται αποκαμωμένη από την απουσία ανταπόκρισης. 
Έλεγες και άλλα πολλά και όταν με έβλεπες να πετώ στα σύννεφα, ποτέ σου δεν μπήκες στον κόπο να με ρωτήσεις σε ποια μέρη της οικουμένης με πάει η πυξίδα της καρδιάς. Ακόμη και όταν σου πρότεινα να καλπάσεις μαζί μου στην πλάτη του ήλιου εσύ κοιτούσες με απάθεια τα σύννεφα να περνούν. 
"Έτσι κι αλλιώς...", έλεγες και ξαναέλεγες, είμαστε μόνοι και πίσω από αυτή την επιμονή σου περιεργαζόμουν το Φόβο να σου τραβά το χαλί κάτω από τα πόδια. Με έβλεπες να χαμογελώ και απορούσες. Με μένα απορούσες, με σένα γελούσα. Ναι με εσένα που ήθελες να πατάς τόσο σταθερά, που ήθελες να λες λόγια στηβαρά που ήθελες να ελέγχεις το πέταγμα μου και όταν σε άφησα πραγματικά μόνη έσκουζες από τον πόνο σαν σφαχτό στη θέση του Ισαάκ. 
Τώρα που σε άφησα στην γη δεν ήθελες να γειωθείς. Απαιτούσες εξηγήσεις, αρνιόσουν να δεις καθαρά τις απαντήσεις. Δεν ήθελες να ζήσεις κοινές πραγματικότητες αλλά να επιβάλλεις την δική σου μονοδιάσταση αντίληψη του Έρωτα. 
Κι όταν "έτσι κι αλλιώς" έφτασε η στιγμή για εξηγήσεις φρόντισα να σου απαντήσω με την αλήθεια της καρδιάς μου και με όχι με αύτη που σου χάριζε σιγουριά τόσο καιρό και σε έκανε να νιώθεις πως έχεις το πάνω χέρι. 

Κλείσε τα αυτιά σου και άκου λοιπόν τούτο καλά. 

Έτσι κι αλλιώς στην ζωή ερχόμαστε μονάχοι. 
Έτσι κι αλλιώς φεύγουμε μονάχοι. 
Στο μεσοδιάστημα όμως γνωρίζουμε ανθρώπους που μας κρατούν το χέρι. 
Που στέκονται πλάι στην σκιά μας και σκουπίζουν τα δάκρια μας. 
Που μας ευλογούν με Αγάπη και δεν ζητάν τίποτα παραπάνω από εμας.
Που κάνουν το βάρος της ζωής και του θανάτου πιο ελαφρύ στις πλάτες μας.
Κάποιοι από αυτούς πορεύονται μαζί μας για μερικά φεγγάρια. 
Ελάχιστοι θα είναι στο τέλος παρόν να μας κλείσουν τα μάτια πριν ανοίξουμε την πόρτα του φευγιού.

'Ετσι κι αλλιώς, μια μέρα θα χωρίσουμε, 
από έρωτα, από θάνατο, από χρόνο.
Θα ήθελα όμως να χωρίσουμε μαζί. 
Όχι χώρια. 

Άν όχι πάλι, έτσι κι αλλιώς , θα ξαναβρεθούμε...

Δεν υπάρχουν σχόλια: