We need to make books cool again

Fucking Job

''This fucking job is killing my libido"

Estrella

Για λίγες μέρες.
Ταξίδεψε η ανάσα μου σε ξένα σοκκάκια.
Για μερικές ώρες.
Το έσκασα μαζί της στα αστέρια.
Για μια στιγμή.
Είδα μέσα από το μάτι του Θεού, εμένα.

Dr. Strange

"There is a barrier that separates the known from the unknown.
Beyond this threshold lies a battleground where forces of good and evil are in eternal conflict.
The fate of mankind hangs in the balance and awaits the outcome..."

"In every age and time,
Some of us are called upon
to join the battle..."

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ ΑΦΕΝΤΙΚΟ (original video clip)

Β@σ@νίζομαι...

Το Βάσανο φόρεσε για σάβανο τον Πόνο...

(A)ΜΗΝ

Indian Summer

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου για τους αντιεξουσιαστές

"Κάθε κοινωνικός σχηματισμός που έχει ή θέλει την εξουσία εκτρέφει και εκπαιδεύει μαντρόσκυλα. Το κράτος έχει την αστυνομία και το παρακράτος. Στα κόμματα έχουμε τα ονομαζόμενα «κομματόσκυλα». Επιλέγονται επιθετικές ράτσες και βέβαια εκπαιδεύονται για να αναπτύξουν στο έπακρο αυτή τη ροπή. Αντίθετα οι διάφορες αντιεξουσιαστικές ομάδες δεν έχουν ανάγκη για κάτι τέτοιο γιατί δεν έχουν σκοπό να καταλάβουν την εξουσία ούτε μάντρες να φυλάξουν. Έτσι γίνονται πιο ευάλωτοι σε προβοκάτσιες μα καλύτερα ελεύθεροι και ευάλωτοι παρά σκλάβοι και ασφαλείς. Πολλοί κρύβουν τα πρόσωπά τους είτε για «τεχνικούς» λόγους (προστασία από δακρυγόνα και άλλα παρανοϊκά σκευάσματα καταστολής) είτε και για να μην τους αναγνωρίσουν από τη στιγμή που κάνουν παράνομες ενέργειες. Όποιος φοράει κουκούλα δεν σημαίνει πως είναι δειλός. Είναι δειλός -ας πούμε- ο κομαντάντε Μάρκος;

Κατανοώ τη βία των αδύνατων που προσπαθούν να υπερασπίσουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, έχει ηθικά ερείσματα. Φοβάμαι όμως πως όποιος μολυνθεί από τον ιό της βίας, ακόμα και όταν ο στόχος του είναι ουμανιστικός, θα αποτύχει στο τέλος. Το μέσον κι ο σκοπός αγιάζουν το αποτέλεσμα. Αντί για τη βία προτιμώ την ανέλιξη της πνευματικότητας και την ανθρωπιά ως μέσο για μια καλύτερη ζωή. Παρ' όλα αυτά όμως θεωρώ τους αντιεξουσιαστές σαν το πιο ανιδιοτελές και θαρραλέο τμήμα των κοινωνικών αγωνιστών είτε στα δικά μας πρόσφατα γεγονότα, είτε στο απώτερο παρελθόν είτε στο μέλλον, τοπικά ή παγκόσμια...

Σαν επίλογο, συμπληρώνοντας ίσως τα παραπάνω με κάτι από το διακόνεμα μου, παραθέτω τις δύο τελευταίες στροφές από το ακυκλοφόρητο τραγούδι μου «Ο Σαν Μικέλε Είχε Εναν Κόκκορα»:

Πείτε μου. Μη βρέθηκε η σκάφη που, παλιά,

λουζόμουνα με ήλιο και με χιόνι

ή τα μαλλιά που φύλαξε απ' την πρώτη μου κουρά

η μάνα που ακόμα ρούχα απλώνει;


Το πτυελοδοχείο του Μπακούνιν το χυτό,

σύντροφοι, μήπως βρέθηκε και κείνο,

να φτύσω μέσα με θυμό που οι νέες εποχές

με κάνουνε να μοιάζω μ' αρλεκίνο;"




Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΑΥΓΗ

Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008

Chinese love poem

"Fallen flower follows flowing water.
Flowing water wants to flow with
fallen flower upon it..."

Ρατσισμός

Ερώτηση παιδιού κατά την διάρκεια εκδήλωσης κατά των αφρικανικών φυλών:

"Μπαμπά, γιατί οι ρατσιστές πηγαίνουν το καλοκαίρι διακοπές για να μαυριστούν;"






Γλαύκωψ
"Ο Διαβολοδικηγόρος ξαναχτυπά!"
Εκδ. Πήϋσις

Μουσική

"Η Μουσική είναι μία,
οι μουσικοί είναι πολλοί"

Art Set: "Ghost in the Machine"

Στο παρακάτω link μπορείτε να δείτε μια πολύ ενδιαφέρον καλλιτεχνική προσπάθεια. Το set ονομάζεται "Ghost in the Machine" και έχει να κάνει με πορτραίτα καλλιτεχνών που αν και μοιάζουν με φωτογραφίες, δεν είναι. Είναι κατασκευασμένα από αληθινές ταινίες που έχουν παρθεί από κασέτες και φιλμ ταινιών. Δημιουργός αυτού του φανταστικού εγχειρήματος είναι η iri5

Εξεγερτική φωλεά

Ευχαριστώ τον Εγκλωβισμένο

Τα Πάντα για ένα Τίποτα

Ψάξε στο τίποτα να βρεις, όλα τ' ανώφελα της γης
κράτα μαζί σου
Κι όταν το κόσμο καταπιείς και πάλι τίποτα δε δεις
στη χώνεψή σου
Θα 'σαι ένας ήρωας διαφανής που ούτε ξέρεις, δε μπορείς
και πας στον πάτο και παρακάτω.

Περνάν τα χρόνια, σκάβεις μια τρύπα στο νερό,
την ίδια τρύπα, μα ούτε της μύγας το φτερό
δε το χωράει - θαρρώ - φτύνω το κόρφο μου και απορώ.
Μετράω το κρίμα σου και δεν έχει μετρημό.
Ακούω το φόβο σου, το χρυσοπληρωμένο ρόλο σου,
τον απαράβατο ρυθμό τον ψυχοφθόρο σου
και μες στο τίποτα και πάλι κοίτα τα ,ψάξε καχύποπτα
μήπως και βρεις τα μυστικά τ' ακλείδωτα.
Και δε φαντάζεσαι πως ξημεροβραδιάζεσαι
στη ματαιότητα που πολλαπλασιάζεσαι.
Αυτοθαυμάζεσαι, στην ταραχή σου βιάζεσαι
να 'ναι δικός σου ο κόσμος· αιφνιδιάζεσαι,
δε φτάνει μια ζωή για να χορτάσεις μια στιγμή.
Τα θέλεις όλα, στ' άπειρο ποντάρεις, γραμμή,
μα είναι άκυρο κι εσύ βαριά κι ασήκωτα
χάφτεις τα πάντα για ένα τίποτα.

Θα 'χεις το λόγο σου να μένεις μόνος σου εσύ κι ο κόσμος σου.
Αντίστροφά μετράς κατά βούληση το χρόνο σου
κι ασύδοτα στ' απωθυμένα σου τάζεις αντίδοτα,
τρία οικόπεδα και δύο αυτοκίνητα
Φοράς χρυσόμαλλο, δικέφαλο δέρας,
κυριακάτικη ψυχή με μούτρα τσαγκαροδευτέρας
και χάνεσαι στα φούμαρα, βολεύεσαι στα χρόνια
- καρικατούρα χωρία λόγια για τα αιώνια.
Κι απ' το τίποτα βγάζεις πατέντα·
να ξερες πόσο θυμίζει άλλη μια τσίχλα με μέντα!
κάτω απ' τη σόλα σε κραταει σαν κόλλα,
σα τη βλακεία που αναμφίβολα, κεραυνοβόλα
σ' ερωτεύεται, μένει μαζί σου, τρέφεται σα βδέλλα,
φοράει φύκια αντί μεταξωτή κορδέλα.
Μα εσύ καθόλου και ποτέ σου δε ντροπιάζεσαι
και το τίποτα άλλο λίγο περιεργάζεσαι.


Τίτλος: Τα Πάντα Για Ένα Τίποτα
Group: Active Member
Δίσκος: Fiera

Το πρόβλημα της στέγης

‘Κύριε,
μην μας πάρεις κι άλλο
τις απώλειες μας.

Δεν έχουμε που αλλού να μείνουμε.’



Κική Δημουλά,
Συλλογή
"Μεταφερθήκαμε Παραπλεύρως".

η Αγάπη ορμάει μπροστά

''Χρόνια τώρα με φωνάζει από μακριά
Κι ούτε ξέρω πως αντέχω και δε βρίζω
Να τη βλέπω ν' αρμενίζει στ' ανοιχτά
Κι εγώ έτσι στα ρηχά να πλατσουρίζω

Χρόνια τώρα με φωνάζει από μακριά
Σα με βλέπει σκεπτικό και κουρασμένο
Και μου λέει έλα δοκίμασε άλλη μια
Εσένα ονειρεύομαι κι εσένα περιμένω

Κι ακόμα μια φορά
Πως θα τη φτάσω ελπίζω
Η αγάπη ορμάει μπροστά
Κι εγώ πίσω τρικλίζω
Πέφτω κι αυτή γελά
Μα εγώ πονάω και βρίζω
Και πάω να σηκωθώ ξανά

Κι ακόμα μια φορά
Λέω θα της τραγουδήσω
Τραγούδια τρυφερά
Κι αρχίζω να γρυλίζω
Φαλτσάρω και γελά
Και σταματάω και βρίζω
Και πάω να της το πω ξανά

Κι όταν καμιά φορά
Στέκει και την αγγίζω
Μου λέει είμαι φωτιά
Μα μοναχά δροσίζω
Κι άμα καώ γελά
Μα εγώ πονάω και βρίζω
Και πάω να γιατρευτώ ξανά''

Αγγελάκας και οι Επισκέπτες
Απο 'δω και πάνω (2005)

Τοξοβόλος

Ωσάν τόξο τεντώνεται το κορμί.
Λυγίζει με τις άκρες του να θέλουν τον ουρανό να αγγίξουν.
Βέλος το πάθος, την έναστρη μήτρα της νύχτας σκίζει στα δύο
μια επαφή γόνιμη που δεν χωρά κανένα αμάρτημα για αστείο.

Αναπαυμένος στη ζέση της σκέψης της,
εκσπερματώνω καινούργια σύμπαντα και πλανήτες
με του κόσμου τα σύνορα να ξαναγεννιούνται
και πάλι από την αρχή απ'της Αγάπης την ορμή να τυραννιούνται.

Έγερσις

Περιπλανώμενος στις παρυφές του όρθρου σε καλούσα,
μες την ψυχή μου το αιώνιο φως αναζητούσα.
Ανάστημα όρθωνα στην μοναξιά κάθε φορά που σε κοιτούσα,
κι αθάνατη αγάπη ήταν το μόνο που ποθούσα.

Διάβαζα τα σημεία των καιρών της ανθρωπότητας κι αγκομαχούσα,
ότι μοιραίο και γραπτό θε να΄ρθει αργά μα ας περάσει γρήγορα παρακαλούσα.

"Μόνον Αγάπη εφεξής", είπα στον εαυτό, είναι το αγαθό

που μέχρι το τέλος της ζωής μου θ'αποζητούσα.

Corrida de Toros

Θυμωμένα σύννεφα είχαν περικυκλώσει την αρένα.
Ο κόσμος κόχλαζε μέσα στην μαρμίτα του σταδίου ενώ απ'άκρη σ'άκρη η μυρωδιά του κρασιού ανάκατο με μπόλικη αγωνία, μεθούσε την ατμόσφαιρα. Κόκκινο κρασί είχε λερώσει τα αναψοκοκκινισμένα πρόσωπα των θεατών. Καθώς έκανε την είσοδο του στην αρένα σήκωσε το κεφάλι του προς τον ουρανό. Ο αέρας μύριζε αίμα. Το πλήθος ζητωκραύγαζε ανάκατα με χειροκροτήματα το θάνατο όταν στην άλλη πλευρά της αρένας εμφανίστηκε ένας τεράστιος αγέρωχος ταύρος. Δεν σάλευε καθόλου, ήταν σαν να περίμενε και κείνος τα μαντάτα του Χάρου. Τα ρουθούνια του είχαν φουσκώσει, λες και από στιγμή σε στιγμή περίμενες να πλημμυρίσει η αρένα από κύματα οργής.
Βρέθηκαν αντιμέτωποι. Οι δυο τους. Ο ένας απέναντι από τον άλλον. Μόνο ένας θα επιζούσε.
Τα πλουμιστά στολίδια που κοσμούσαν την στολή του ταυρομάχου αντανακλούσαν την αστραφτερή του φήμη σε όλη την Ισπανία. Όλη η νεολαία της Ισπανίας ευχόταν να ήταν στην θέση του έστω για μια μέρα. Μόνο ο ταύρος έδειχνε να μην νοιάζεται και να μην σκιάζεται την υστεροφημία του Torero.
Άλλωστε κουβαλούσε την δική του.
Προερχόμενος από την Miura, το πιο ξακουστό ράντσο ταύρων που βρίσκεται έξω από τη Σεβίλλη και ιδιαιτέρως γνωστό για τους δυνατούς ταύρους που εκτρέφει. Το μαύρο τρίχωμα του γυάλιζε σαν νυχτερινό σεντόνι, έτοιμο να σκεπάσει με αιώνιο ύπνο την έπαρση του ανθρώπου.
Το σύνθημα και για τους δύο δόθηκε.
Ο ταυρομάχος ανέμισε τον μανδύα κάνοντας τον για μια στιγμή να μοιάζει με μεγάλη κόκκινη βεντάλια. Η όλη κίνηση ήταν τέτοια, που ήταν σαν να έκανε ερωτικό σινιάλο στην υποψήφια σύντροφο του στην ζωή και στο θάνατο, κι ο ταύρος ευθύς αμέσως ανταποκρίθηκε στο πεπρωμένο του. Ξεχύθηκε σαν μαύρο τεράστιο βέλος και πριν προλάβει ο χρόνος να μετρήσει την στιγμή, ένα απειλητικό χωμάτινο σύννεφο είχε σηκωθεί από το έδαφος σαν να ήθελε να προειδοποιήσει τον ταυρομάχο. Με μια απαλή κίνηση που θύμιζε λατίνικο ταγκό, ο νεαρός ταυρομάχος απέφυγε την συνάντηση με τα κέρατα του ταύρου και τον έκανε να τον προσπεράσει άθελα του. Το πλήθος επιδοκίμασε μια τέτοια περίτεχνη ενέργεια κι έδειξε από την αρχή την προτίμηση του. Κι αυτή δεν άλλαζε ποτέ. Ήταν ο άνθρωπος.
Ο Ταύρος ξεφύσηξε σκόνη και ιδρώτα και κοίταξε τον Ταυρομάχο από την άλλη πλευρά της αρένας. Τα μάτια του σκοτεινά και κενά, δεν ομολογούσαν τίποτα στον Ταυρομάχο, κι όσο και να προσπαθούσε να τα διαβάσει δεν μπορούσε να καταλάβει τι έκρυβε μέσα του τούτο το ζωντανό. Δίχως περιστροφές, ο ταύρος ξαναεπιτέθηκε και σήκωσε τέτοια σκόνη στο διάβα του που νόμιζες πως περνούσε κάποιο φορτηγό κι όχι ζώο. Ο μανδύας ξαναπέρασε πάνω από τα κέρατα του ταύρου με απίστευτη ταχύτητα κάνοντας το ζωντανό την ώρα που βουτούσε με ορμή να κοιτάζει αποσβολωμένο τον μανδύα να του χαϊδεύει το κεφάλι. Ο κόσμος παραληρούσε εντός κι εκτός σταδίου. Χιλιάδες κόσμου παρακολουθούσαν από την τηλεόραση και σε κάθε βουτιά του ταύρου προς το θάνατο, φώναζαν "Όλε".
Έπειτα από μερικούς γύρους θανάτου, η κούραση είχε καταβάλει και τους δύο μα περισσότερο τον ταύρο, τον οποίο είχαν φροντίσει οι Picadores & Rejoneadores να τον πληγώσουν σφόδρα.
Η μάχη έφτανε προς το τέλος της όταν ο πληγωμένος ταύρος στάθηκε στην γωνία, φαινομενικά αποκαμωμένος, παίρνοντας μερικές ανάσες. "El tercio de muerte", το πιο δύσκολο μέρος και το τελευταίο. Η απόσταση όχι μόνο είχε μικρύνει ανάμεσα στους δύο μονομάχους αλλά είχε γίνει πιο επικίνδυνη από ποτέ. Ο Torero, ήξερε πως θα έπρεπε να είναι προσεχτικός στις κινήσεις του διότι ο ταύρος αν και εξαντλημένος θα μπορούσε να τον φέρει σε πολύ δύσκολη θέση με μια απρόβλεπτη ενέργεια του. Πλέον βρισκόντουσαν μόνοι στην αρένα. Τόσο κοντά που για μια παγωμένη στιγμή μέσα στο κουβάρι του χρόνου, μίλησαν μόνο τα βλέμματα και όχι τα κορμιά. Κι ο Torero, μέσα στο απειροελάχιστο της ενθύμησης που χαρίζει η αστραπιαία έμπνευση, ταξίδεψε στην μαύρη θάλασσα των ματιών του Ταύρου με παντιέρα τον θαυμασμό για αυτό το μεγαλειώδες ζώο. Κι εκεί ήταν που έσκασε η σιωπή σαν μπαλόνι, και σε μια απέλπιδα προσπάθεια του ταύρου να παλέψει για την ζωή του, έκανε ένα σάλτο προς τον ταυρομάχο με τέτοιο αστραπιαίο και αιφνίδιο τρόπο που ο ταυρομάχος σάστισε για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου και προτείνοντας το ξίφος του προς το πρόσωπο του ζώου ήλπιζε πως θα βρει ακαριαίο στόχο έστω και την ύστατη στιγμή. Το ξίφος όμως διαπέρασε τον αέρα και συναντήθηκε με το ζώο όχι στο σημείο που είναι ανάμεσα και λίγο ψηλότερα από τα μάτια αλλά δίπλα στον λαιμό του και πίσω από το αριστερό του αυτί. Αυτό το χτύπημα σίγουρα δεν ήταν αρκετό να καθηλώσει την ορμή των κεράτων του ταύρου που σαν σαΐτα χάραξαν πορεία προς τα πλευρά του ταυρομάχου. Το αριστερό κέρατο του ταύρου χάθηκε μέσα στα σπλάχνα του Torero και καθώς ο ταύρος τον παρέσυρε για μερικά μέτρα παλουκωμένο πάνω του, μ'ένα τίναγμα του κεφαλιού του τον άφησε σωριασμένο να ψυχορραγεί. Ευθύς αμέσως, μια ντουζίνα άνθρωποι όρμησαν στην αρένα και επιτέθηκαν στον ταύρο ώστε να αποφύγουν και μια δεύτερη επίθεση του προς τον τραυματισμένο ταυρομάχο. Η συμπεριφορά "παραίτησης" που επέδειξε ο ταύρος απέναντι στους επίδοξους δολοφόνους του, αν μη τι άλλο μαρτυρούσε πως είχε δεχτεί με την σειρά του ότι θα τον πάρει σύντομα κι αυτόν ο θάνατος στην καταπράσινη κοιλάδα του.
Το σαστισμένο πλήθος έμεινε στήλη άλατος στην απρόσμενη τροπή που πήρε το όλο θέαμα. Χιλιάδες κόσμου μπροστά στην τηλεόραση κρατούσαν το στόμα τους λες και προσπαθούσαν να κρατήσουν μέσα τους την κραυγή αγωνίας για τον φημισμένο Torero. Ένα τσούρμο ανθρώπων είχε μαζευτεί γύρω του και του μιλούσε για να δουν αν έχει επαφή με το περιβάλλον. Το αίμα είχε ποτίσει το χώμα της αρένας με το παραπάνω. Μια φωνή από πολύ μακριά έφτασε στα αυτιά του ταυρομάχου, "έχει χάσει πολύ αίμα". Προσπάθησε να πάρει κουράγιο και να το φυσήξει στην τελευταία του ανάσα με όσο σθένος του είχε απομείνει...η μόνη αιματοβαμμένη λέξη που πρόλαβε να ξεστομίσει πριν αφήσει το κύκνειο άσμα του ήταν "Οφηλία".

Χιλιόμετρα μακριά από την αρένα και τον τόπο που έκλεινε κάθε βδομάδα ραντεβού με το χάρο, σε ένα αγρόκτημα νοτιότερα της Σεβίλλης η όμορφη Οφηλία δοκίμαζε παρέα με τις φιλενάδες της το νυφικό που θα φορούσε σε δυο βδομάδες στην εκκλησιά, όταν έμαθε τα χαροκαμένα μαντάτα.
Η ψυχή του Torero, βρισκόταν εκεί δίπλα της, μα δεν μπορούσε να της μιλήσει. Στεκόταν πλάι της μα κι εκείνη δεν μπορούσε να τον ακούσει.
Θα περνούσε πολύς καιρός για να ανταμώσουν ξανά οι δυο τους...