Σταυροδρόμι

Η κοινωνία με απατά συστηματικά κι εγώ πιστός κερατάς ανασκαλεύω στο μυαλό μου το τι μπορεί να έφταιξε. Γιατί ήμουν τόσο λάθος. Τι πήγε στραβά στο ίσιωμα του κόσμου. Περπατώ στην πόλη όταν ο λύκος δεν είναι εδώ και αφουγκράζομαι από τις γκρίζες χαραμάδες των σπιτιών μια ιστορία που ποτέ δεν θα ειπωθεί στα μαγαζιά ή στις μπουάτ των κολλαρισμένων αυτοχθόνων. Δεν ελλοχεύουν τα λεγόμενα μου κάποιο είδος μισανθρωπισμού αγαπητή μου. Είναι μια πίκρα που μου τρώει τα κόκαλα και ίσως είναι αυτή η αθέμιτη απομόνωση που με κάνει να νιώθω τόσο απόμακρος από την ίδια μου την ανάσα.
Το ξέρω, θα επιθυμούσες να ντυθώ Καλοκαίρι για να με έχεις Ήλιο και Φως μα κάτι τέτοιο θα ακύρωνε και τις 4 εποχές μου. Θέλω να μπορώ να γίνομαι ένα με την φύση και όχι απλά να είμαι κάποιο μούλικο κομμάτι της το οποίο θα αλυχτά για αναγνώριση στα μάτια ενός ολότελα ξένου σπλάχνου. Σε αντιδιαστολή με αυτό επιζητώ τρυφερότητα. Μια ζεστή αγκαλιά που θα αναζωπυρώνει το Είναι μου σε βαθμό εσωτερικής απόλυτης ζέσης με αυτό που λέγεται Αγάπη.
Και πάλι σε τρία μέρη θα χρειαστεί να με σπάσω. Το ένα θα το αφήσω στο "Χθες", το άλλο θα το προσπεράσω στο "Σήμερα" και το τελευταίο μου κομμάτι θα το αφιερώσω στο "Αύριο". Στέκομαι σε κείνο το τόσο αλλόκοτο και μετέωρο σημείο που δεν θα το βρεις σε κανένα χάρτη της οικουμένης. Λίγο πιο πάνω από τη γη θα με έβαζα και λίγο πιο κάτω από τον ουρανό θα με σκέπαζα. Είναι εκείνο το τρελό συναπάντημα δρόμων που σε κάνει να είσαι για μια στιγμή το κέντρο στο κοσμικό σταυροδρόμι. Οι αλληγορίες και οι συμβολισμοί καβαλούν την πλάτη των τεσσάρων μονοπατιών του πεπρωμένου, καθώς με διαπερνούν και με προσπερνούν ακατάπαυστα, κι εγώ πότε νομίζω πως όλα καταλήγουν σε μένα και πότε νιώθω την σιγουριά πως όλα ξεκινάν από εμένα. Υπό το νεύμα των φωτεινών σηματοδοτών, οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις περιμένουν την σειρά τους στο μποτιλιάρισμα των σκέψεων και εγώ σαν τον πεζό προσπαθώ να περάσω την διάβαση των υποσχέσεων.
Ακόμη μπορώ να κοιτάζω χαμηλά και να δακρύζω, ακόμη μπορώ να σηκώνω το κεφάλι ψηλά και να ψάχνω ουρανό στις γωνιές του πλανήτη.
Νομίζω πως ήρθε η ώρα να πάρω τον Τέταρτο Δρόμο...δεν μπορεί παρά να γράφει το άρρητο όνομα μου. Κι αν όχι, θα πρέπει εγώ να ονομάσω το άγνωστο διάβα της ζωής & του θανάτου.

Walk the Line

Οδήγησε με, Εαυτέ.

Πάρε με από το χέρι και περπάτησε μαζί μου στα μονοπάτια της καρδιάς. Αφιέρωσε μου αγάπη κι εγώ θα σε συμπονέσω για τις μέρες που έσταζες πόνο και θλίψη. Μίλησε μου για τα θαυμαστά έργα σου και δείξε μου μέσα στον λαβύρινθο του νου, το μονοπάτι το ορθό.
Χαράζει, κι ενώ ανατέλλει αιμορραγώντας ο ήλιος στα μάτια μου, δύει η άπειρη στιγμή. Εκ του μακρόθεν, ακούγεται ένα ηλεκτρικό πρόβατο να βελάζει αρρωστημένα από τα βοσκοτόπια μιας παράλληλης πραγματικότητας κι εγώ πρέπει να επιλέξω αν θ'αποκριθώ ή όχι στο κάλεσμα του για υποταγή. Ταυτοχρόνως, ψυχή τε και σώματι αποζητούν να υπάρξουν έξω από το μαντρί της επιβαλλομένης πραγματικότητας.
Ο άλογος νους και η αδάμαστη καρδιά, ελεύθερα καλπάζουν.

Οδήγησε με, Εαυτέ.

Δίχως ίχνος μισαλλοδοξίας και ματαιότητας. Χωρίς αυταπάτες και περιορισμούς ταξίδεψε με στα καλντερίμια μιας καρδιάς που δεν θα θέτει στόχους προς επίτευξη μα θα αποδέχεται το ταξίδι καθαυτό ως μέγιστο επίτευγμα. Ευλόγησε το χαμόγελο μου και μύρωσε την ανάσα μου με καθαρό αέρα. Σκόρπισε με στις τέσσερις γωνιές του ανέμου και ανέστησε τα κομμάτια μου όταν αγκαλιαστεί η πλάση με αγάπη.


Τέτοιο μεγαλειώδες ταξίδι επιθυμώ μικρέ εαυτέ μου.



Photo Source:
"i walk the line"
by
Swissrolli

Περί Δαιμονίων Πολέμου

"Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστι..."



Απαρχής κόσμου, τα φαινομενικά αντίθετα, μάχονται μεταξύ τους όχι κατ'ανάγκην για να επιβληθούν το ένα στο άλλο μα για να υπάρχει τριβή, δράση, κίνηση και πρόοδος. Το ζητούμενο στο Τάο δεν είναι η δυαδικότητα και τα αντιμαχόμενα δίπολα. Ο πόλεμος με την ειρήνη, η δύναμη με την αγάπη, ο θάνατος με την ζωή, η καταστροφή με την δημιουργία αποτελούν τις διαφορετικές πλευρές του ίδιου νομίσματος. Φυσικά, το νόμισμα δεν είναι άλλο από αυτό της κοσμικής ισορροπίας και η πολυπόθητη υπέρβαση της θείας διαίρεσης ώστε να προσεγγίσουμε την πηγή του Ενός επιτυγχάνεται όταν αντιλαμβανόμαστε πως δεν υπάρχουν αντίθετες έννοιες μα συμπληρωματικές. Στον ανθρώπινο νου, στην φυσική εκδήλωση της ζωής και της φύσεως μα και σε οτιδήποτε μπορούμε να αντιληφθούμε με τις πέντε μας αισθήσεις πάντοτε υπάρχει το αντίστροφο/αντίρροπο του κάθε πράγματος. Το αποτέλεσμα είναι το ένα να είναι εξαρτώμενο από το άλλο και να διαιωνίζεται ένας φαύλος κύκλος αλληλοεξαρτώμενων εννοιών στις οποίες ο άνθρωπος καθημερινά ακροβατεί έτσι ώστε να μπορεί το μυαλό του να ερμηνεύσει καλύτερα τον κόσμο.
Τώρα, ως όχημα του Πολέμου, η ενέργεια με εκφραστή την Δύναμη είναι αυτή που ρέει αδιάπαυστα και μέσα από την καταστροφή ξεπηδά η δημιουργία. Ο πόλεμος, ως αρχέτυπο, δεν αφορά αποκλειστικά τον κοινωνικό ιστό, ούτε έχει να κάνει με όλα αυτά που βρίσκονται μόνον με πράγματα που αφορούν σε υλικό και πρακτικό επίπεδο τον άνθρωπο. Όλοι μας κάθε στιγμή της ημέρας πολεμούμε εντός κι εκτός των τειχών που χωρίζουν το εσωτερικό με το εξωτερικό μας γίγνεσθαι. Η καρδιά μας πολεμά, το μυαλό μας το ίδιο και πολλές φορές δεν γνωρίζουμε ποιος θα είναι ο νικητής και ο ηττημένος μέσα μας στο τέλος της κάθε ημέρας. Μαχόμαστε τα κατώτερα ένστικτα μας και συνεχώς βρισκόμαστε σε μια κατάσταση άμυνας ή επίθεσης όσον αφορά τα θέλω μας, τις επιθυμίες μας, τα όνειρα μας και τα "πρέπει" που μας επιβάλλονται από την κοινωνία και το σύστημα.
Στην ουσία, ποτέ δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος σε ένα πόλεμο...κι αυτή η διαπίστωση, μπορεί να είναι μια υπέρβαση εφόσον κατανοούμε πως πέραν αποτελεσμάτων το αυστηρό ζητούμενο είναι η πολεμική πράξη και όχι η έκβαση αυτού. Τα υπόλοιπα είναι όροι, εξηγήσεις, τίτλοι που δίνουμε εμείς οι άνθρωποι ώστε να εξηγήσουμε τον παραλογισμό και το κίνητρο για περαιτέρω δράση, κίνηση και αλλαγή μιας παγιωμένης κατάστασης. Φυσικά και το θέμα δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται όταν μέσα σε όλη αυτή την διαδικασία συμμετέχουν και παντοδύναμες σκεπτομορφές όπως "Εγώ", "Χρήμα", "Εξουσία" κτλ.

{{Ο προσωπικός σαμουράι του αυτοκράτορα επισκέφθηκε μια μέρα έναν γέρο σοφό που είχε αποκτήσει τεράστια φήμη στα γύρω χωριά με την ζωή και το έργο του. Φτάνοντας στο φτωχικό του βρήκε τον γέροντα να κάθεται χάμω και γύρω του να τον περιβάλλουν τεράστια φίδια με απίστευτη οικειότητα που σε έκαναν να πιστέψεις πως τα είχε ως κατοικίδια. Ο σαμουράι, σαν στάθηκε απέναντι από τον γέροντα ύψωσε το ανάστημα του σαν περήφανο βουνό και είπε: "Είμαι ο γενναιότερος σαμουράι! Στρατιές ολόκληρες έχω ξεκληρίσει με τα ίδια μου τα χέρια και δεν υπάρχει κανείς που θα μπορούσε να με νικήσει!", το ύφος του δεν άφηνε κανένα περιθώριο για αντίρρηση μα ο γέρος ήδη είχε σκάσει στα γέλια. "Ήρθες εδώ για να κορδωθείς περισσότερο και από τις κόμπρες που μου κάνουν παρέα και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά μπήκες οπλισμένος και φοβερίζεις έναν γέρο σαν και του λόγου μου. Χάσου από μπροστά μου τυφλέ άνθρωπε!". Τα λόγια τούτα ηχούσαν ακόμα στους τοίχους του μυαλού του σαμουράι σαν σπαθιά που πετσόκοβαν τον αέρα και το πρόσωπο του είχε κοκκινίσει τόσο πολύ που θύμιζε ηφαίστειο που είναι έτοιμο να εκραγεί από την προσβολή. Μέσα σε μια στιγμή, ο πολεμιστής είχε μετατραπεί σε κύμα λάβας που ήταν έτοιμο να κάμει στάχτη τον γέροντα και δίχως δεύτερη σκέψη έβγαλε το δίστομο σπαθί του και με μανία που θα ζήλευαν και οι πιο σκοτεινοί δαίμονες, του αποκρίθηκε ουρλιάζοντας με λύσσα: "Προσβάλλεις και αμφισβητείς τον μεγαλύτερο όλων των σαμουράι και θα πληρώσεις βρωμόγερε!", και πριν καλά καλά ολοκληρώσει την φράση του είχε προλάβει να καρφώσει το ξίφος του στο στήθος του ανυπεράσπιστου γέροντα. Τούτη η αστραπιαία του κίνηση ράντισε απ'άκρη σ'άκρη με αίμα τους τοίχους της καλύβας του ηλικιωμένου άντρα. Το επόμενο ανοιγοκλείσιμό των ματιών συνάντησε τον γέροντα με ανέλπιστα κουράγια αντοχής να στέκεται σαν θανάσιμα πληγωμένο αγρίμι κρατώντας το στήθος του καθώς κοιτούσε τον πολεμοχαρή άντρα. Προσπάθησε να ανοίξει τα χείλη του μα οι λέξεις βάφονταν κόκκινες από το αίμα που σαν ορμητικό ποτάμι του έφραζε τον λαιμό. Καταβάλλοντας τεράστια προσπάθεια έφτυσε μια κόκκινη κηλίδα αίματος πριν ξεστομίσει τα τελευταία του λόγια. "Σαμουράι, γελιέσαι. Δεν είσαι τόσο δυνατός όσο θες να πιστεύεις. Ούτε είσαι ανίκητος όπως θες να νομίζεις. Μπορεί να σκότωσες χιλιάδες άντρες στην μάχη μα την ίδια στιγμή δεν μπορείς να νικήσεις τον κακό σου εαυτό...", τα μάτια του σοφού δεν μπορούσαν πλέον να εστιάσουν καλά και περιμαζεύοντας όσο σθένος του είχε απομείνει συνέχισε, "...χα! την ίδια στιγμή που επιτέθηκες τυφλωμένος από το Εγώ σου σε έναν άοπλο γέροντα σαν και μένα, την ίδια στιγμή έχασες από τον ένα και μοναδικό σου άσπονδο εχθρό. Τέτοια ντροπή θα κουβαλάς μαζί σου για πάντα θαρραλέε πολεμιστή"...με τούτα τα λόγια ο γέροντας άφησε την πνοή του να πετάξει στο βασίλειο του επέκεινα και τον σαμουράι να αφήνει την καλύβα με κατεβασμένο το κεφάλι. Λένε, πως έκτοτε ο σαμουράι δεν έβγαλε ξανά το σπαθί από την θήκη μιας και το όπλο του ήταν αυτό που του θύμιζε εκείνη την ημέρα...}}

Πως μπορεί κάποιος να επιβληθεί με σοφία, αρετή και σύνεση στο γύρω περιβάλλον αν δεν μπορεί να επιβληθεί με τον ίδιο τρόπο πρώτα στον εαυτό του;
Πόσο πραγματικά δυνατός και ατρόμητος είναι κάποιος όταν μπορεί να νικήσει τους πάντες εκτός του εαυτού του λοιπόν;

Αρετή απαιτεί η αρετή

Ανακαλώ τα βήματα που έχω τραβήξει στο μνημονικό της γης και η νοσταλγία ανακατεύεται με χίλια δυο πρόσωπα και καταστάσεις που έχω αφήσει πίσω μου. Λίγο να σταθείς και να σκεφτείς τι έχεις αφήσει στο παρελθόν, τι προκύπτει στο παρόν και τι θα ξημερώσει το μέλλον φτάνουν για να σε αφήσουν άναυδο για το πριν, το μετά μα περισσότερο για το αιώνιο ενσυνείδητο Τώρα. Κι όλα αυτά κυοφορούν μια τεράστια γκάμα συναισθημάτων που αγγίζουν το ύψιστο μεγαλείο της ανθρώπινης φύσης. Τίποτα απ'όλα αυτά δεν γνωρίζει εμπειρική οριοθέτηση.

Ο Πόνος, ξεπερνά τις λέξεις και μόνο αν τον βιώσεις στο μέγιστο θα δεις πως οτιδήποτε είχες στο μυαλό σου ως όριο και αντοχή απλά σε ξεπερνούν κατά πολύ. Η Χαρά, μπορεί να σε τσακίσει και να σε κάνει να κουρνιάσεις σε μια αγκαλιά καθώς θα νιώθεις κάθε μικρό κομμάτι του εαυτού σου να παρασέρνεται από την ορμή της. Ο Θυμός, μπορεί να θολώσει το μυαλό σου και να σε δαιμονίσει σε κάτι που ούτε το ορίζεις μα ούτε το αναγνωρίζεις κιόλας. Η Αγάπη, μέσα από μια απειροελάχιστη στιγμή της είναι αρκετή να σε κάνει να χορέψεις τον υπερβατικό χορό της θείας έκστασης κι έτσι να αγγίξεις εις τον αιώνα των αιώνων την Αλήθεια της ύπαρξης σου.

Κι όλα αυτά είναι τόσο ευλογημένα και καλοδεχούμενα. Αρκεί να τ'αγκαλιάσεις ολόψυχα αντί να προσπαθήσεις να τους ξεφύγεις με κάθε τρόπο. Ζήσε ενσυνείδητα την κάθε στιγμή ως το μεδούλι της χαράς ή της λύπης που σου προσφέρει και ταξίδεψε μέχρι εκεί που μπορεί να σε πάει το καρυδότσουφλο της καρδιάς σου. Την επόμενη φορά που κάποιος θα σου προσφέρει ψήγματα σοφίας μέσα από την καρδιά του μην βιαστείς να χαρακτηρίσεις ως μελόδραμα ελληνικής ταινίας αυτό που δεν μπορείς να κατανοήσεις. Αποτελεί κάτι άγνωστο σε σένα όσον αφορά το εμπειρικό πεδίο, γι'αυτό σεβάσου το στρείδι που σου φανερώνει το μαργαριτάρι του.

Διότι απλούστατα, ούτε το στρείδι δημιούργησες μα ούτε και τον θησαυρό του.
Σεβάσου το μόνον.

Με αυτά πορεύτηκα και αυτά έχω μάθει να έχω ως γραφή & λόγο. Δεν χρειάζεσαι πυξίδα για να βρεις τη γη της Επαγγελίας. Στην αρχή, οι ανάξιοι αποζητούν διψασμένα την μαγεία μα σαν τύχει να την απαντήσουν κιόλας, καταφέρνουν όχι να την χάσουν μα να την διώξουν οριστικά από την ζωή τους στο τέλος.

"Αρετή απαιτεί η αρετή", λέγω.

"καὶ αὐτὸ τοῦτο δὲ σπουδὴν πᾶσαν παρεισενέγκαντες ἐπιχορηγήσατε ἐν τῇ πίστει ὑμῶν τὴν ἀρετήν, ἐν δὲ τῇ ἀρετῇ τὴν γνῶσιν"

-Πέτρου Β' 1:5-

Far & Beyond

Μια απειροελάχιστη στιγμή.
Τόσο χρειάστηκε για να συμβεί η αποκάλυψη των Πέπλων.
Μια νωχελικότητα κατέβαλε το κορμί ενώ το κεφάλι αυτοβούλως παραδιδόταν στο μαξιλάρι του αυχένα. Το στόμα ανοιχτό την ίδια στιγμή και τα μάτια ορθάνοιχτα λες και προσπαθούσαν τα καημένα να χωρέσουν την απουσία της όποιας εικόνας. Η ματιά του είχε αφεθεί να πλανάρει στο κενό.
Τότε είναι που συνέβη.
Το απόλυτο άδειο, με την πανδαισία του άχρωμου υπέβαλε στο χωροχρόνο μια εκκωφαντική σιωπή.
Τόσο μεγάλο για να χωρέσει στις λέξεις.
Τόσο πλούσιο μέσα στην απλότητα του.
Τόσο ζωντανό μέσα στην αδράνεια του.

Και όλα γίναν Ένα.
Και το ένα ήταν Όλα.

Την πόρτα του Πολυαγαπημένου...

...την έχω διαβεί

ο Σαμάνος...

"Κοιμάται σαν γέρος,

Ξυπνάει σαν παιδί"

ΑΥΤΟ

Αυτό που μέσα μου ψάχνει κοιτάσματα,
αυτό που μέσα μου χτίζει κελιά,
αυτό που γλιστρά σαν φίδι και χάνεται,
αυτό που κλέβει απ'τους θεούς τη φωτιά...

Αυτό που αφήνεται σαν φύλλο στον άνεμο,
αυτό που βουλιάζει βαρύ σαν οργή,
αυτό που δροσίζεται απ'την αύρα του σύμπαντος,
που κοιμάται σαν γέρος και ξύπνα σαν παιδί...

Αυτό που ματώνει τη μύτη του παίζοντας,
αυτό που σαν σκόνη αιωρείται στο φως,
αυτό που διαλέγει τις μέρες που θα'ρθουνε,
που την ίδια ώρα είναι φίλος και εχθρός...

Αυτό που γεννήθηκε πριν χρόνια αμνημόνευτα,
αυτό που σκιάζει του νου τις αυλές,
αυτό που γίνεται στάχυα την άνοιξη και το χειμώνα άδειες χελιδονοφωλιές...

Αυτό που μιλά και μιλιά δεν ακούγεται,
αυτό που σωπαίνει και μου παίρνει τ'αυτιά,
αυτό που γλυκά το ταΐζω παινέματα,
που τα βάζει στη γλώσσα του και τα φτύνει μετά...

Αυτό που με ξέρει σαν κάλπικο νόμισμα,
αυτό που δεν ξέρω να περιγράψω σωστά,
αυτό που δεν ξέρεις ούτε συ που μ'αγάπησες,
αυτό μου ζητάει να τραγουδήσω ξανά.

Ego

"Ο εγωισμός επιδιώκει τη μοναξιά
για να ξεφύγει την υποταγή"

-Henri Lacordaire-

+- Άπειρο

Η Οδός της Μοναχικότητας ποτέ δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα.
Πάντοτε υπήρχαν διάσπαρτα αγκάθια που μάτωναν τα πόδια μου μα όσο κι αν αιμορραγούσα συνέχιζα να χαράζω προσωπικά μονοπάτια.
Με αστείρευτο πείσμα και ακλόνητη πίστη στην καρδιά, ένιωθα πως ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος θα με οδηγούσε σε ένα μέρος που δεν θα το είχε επισκεφθεί κανείς άλλος πριν από μένα.
Όλα όσα απόκτησα και έχασα στην πορεία δεν κατάφεραν να με γεμίσουν και να με αδειάσουν στον επιθυμητό βαθμό.
Όλα όσα κουβαλούσα μέσα μου δεν ήταν αρκετά να μου χαρίσουν γαλήνη.
Έλειπε το Μοίρασμα.
Έλειπε η Ισορροπία που χαρίζει το Συν & το Πλην όταν συμφωνούν συγκαταβατικά και σιωπηλά μεταξύ τους.
Όταν το ένα δεν προσπαθεί να επιβληθεί στο άλλο.
Όταν το ένα καθρεφτίζεται μέσα από την αντανάκλαση του άλλου και επιθυμούν να αγγίξουν το άπειρο.
Κι αυτό μπορεί να συμβεί όταν για πυξίδα τους έχουν την Αγάπη.

Πρώτα αγαπάς εαυτόν, μετά αγαπάς τον άλλον ως εαυτόν κι έπειτα μαζί οι θεϊκοί εραστές αγαπούν όλον τον κόσμο ως εαυτό.
Αυτή είναι η υπέρτατη αποκάλυψη της Αγάπης.
Κι εκεί δεν χωράνε υποσυνείδητοι ανταγωνισμοί, λεκτικά ευφυολογήματα, επίδειξη δυνάμεων και τακτικές επιβολής.
Οι γνώσεις δεν παίζουν κανέναν ρόλο αν προσφέρονται με επιδεικτικό ύφος.
Ακόμη και το Πάθος, σαν σβήσει δεν αφήνει τίποτα πίσω του αν δεν υπάρχει αμοιβαία Αγάπη και σεβασμός.
Όταν κατανοήσεις τα παραπάνω και υποτάξεις το Εγώ σου, τότε μόνο μπορείς να κοιτάς ελεύθερα το Άπειρο και όχι το δάχτυλο που στο δείχνει.

May '69

"Η Επόμενη Επανάσταση

θα είναι Αθόρυβη"

Where is God?

"I tried to find him on the Christian Cross, but He was not there;
I went to the Temple of the Hindus and to the old pagodas,
but I could not find a trace of Him anywhere.
I searched on the mountains and in the valleys
but neither in the heights nor in the depths was I able to find Him.
I went to the Caaba in Mecca, but He was not there either.
I questioned the scholars and philosophers, but He was beyond their understanding.
I then looked into my heart and it was there where He dwelled that I saw Him;
He was nowhere else to be found."


~Jalaluddin Rumi~

Σαμσάρα

"-Πως μπορείς να κάνεις μια σταγόνα
να μην στεγνώσει ποτέ;
-Την οδηγείς στη θάλασσα"

Σελίς 123

"Οι πολιτικές δραστηριότητες είναι τρομερός πειρασμός για τον αποκρυφιστή. Γνωρίζοντας τι κάνει, του είναι πολύ δύσκολο να αποφύγει τη χρήση της γνώσης και της δύναμης του για να διορθώσει τα στραβά που βλέπει. Κάνοντας κάτι τέτοιο είναι πολύ πιθανό να βρεθεί πιο μπροστά από τους καιρούς και τις καταστάσεις και έτσι να κάνει περισσότερο κακό παρά καλό. Φαίνεται ότι ο φανατισμός συνοδεύει την εφαρμογή των αρχών της ανώτερης ζωής στην πολιτική και ο πνευματικός ζήλος έχει γίνει αιτία να χυθεί τόσο αίμα, όσο χύθηκε και για της γήινες φιλοδοξίες.
Ο αποκρυφιστής πρέπει να διαλέξει: Ή θα είναι δάσκαλος πνευματικών αρχών ή θα είναι καθοδηγητής στα εγκόσμια θέματα, γιατί δεν μπορεί να είναι και τα δύο. Δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα και έξω από το πέπλο και μέσα από αυτό. Αν επιχειρήσει να ασκήσει μεγάλη επιρροή στα εγκόσμια θέματα-το τίμημα που θα πληρώσει θα είναι να χάσει το πνευματικό του όραμα και τη δύναμη να διακρίνει ανάμεσα στη "μικρή, ήρεμη φωνή" του Πνεύματος και στις παρακινήσεις της φιλοδοξίας. Δε μπορεί κανείς να διαιρέσει τον εαυτό του σε κομμάτια, δηλαδή να είναι ταυτόχρονα και Δρ.Τζέκιλ και Κος Χάιντ. Πραγματικά, αν κατανοήσουμε σωστά αυτή την ιστορία, θα δούμε ότι ο Τζέκιλ δεν μπορούσε να ξεφύγει από τον Χάιντ, μέχρι που αυτός τελικά κυριάρχησε πάνω του ολοκληρωτικά. Έτσι και με τον αποκρυφιστή, το κυρίαρχο πάθος του θα τον απορροφήσει ολόκληρο. Είτε θα κουραστεί από τις πολιτικές του προσπάθειες και θα καταλάβει πόσο άχρηστες είναι για όποιον κατέχει Πνευματικές δυνάμεις, είτε θα του ανοίξει η όρεξη για δύναμη και θα σύρει τους δυστυχισμένους μαθητές του στο άρμα της φιλοδοξίας του, μπλέκοντας τους στα "κυκλώματα" που θα μπλεχτεί κι αυτός.
Εκείνοι που τους ανοίγεται η ανώτερη συνείδηση βρίσκονται σε μια πολύ ευαίσθητη κατάσταση κατά την διάρκεια αυτής της διαδικασίας. Δεν μπορούν να αντέξουν ούτε ένα καβγά και καταρρέουν με τα νεύρα σπασμένα. Όταν σε μια εσωτερική ομάδα γίνεται ενεργητικό πολιτικό έργο, είναι απόλυτα βέβαιο ότι δεν μπορεί να γίνει και ενεργητικό αποκρυφιστικό έργο, γιατί αυτά τα δύο είναι ασυμβίβαστα. Γι'αυτό, τολμώ να δώσω μια απλή συμβουλή στο ζηλωτή, έστω κι αν κινδυνεύω να με κατακρίνουν ορισμένοι κύκλοι: Απόρριψε το τάγμα που θίγει πολιτικά θέματα. Απόφευγε το δάσκαλο που ασχολείται με την πολιτική, γιατί να είσαι σίγουρος, θα χρησιμοποιηθείς και δεν θα εκπαιδευτείς."



"Υγιής Αποκρυφισμός"
Dion Fortune

Crying to the Spirits

---Billings, Montana
Απρίλιος του 1999---

"Τα καθαρά βλέμματα και καρδιές δεν γνωρίζουν ποτέ την ήττα".
Ταξίδευα πάνω στον καπνό και λίγο πριν το βλέμμα μου χαθεί μες την φωτιά που σιγόκαιγε δίπλα στα πόδια μου, σαν κουρασμένα πουλιά φώλιασαν οι παραπάνω λέξεις στα αυτιά μου.
Στην άλλη πλευρά της φωτιάς καθόταν Εκείνος. Αφού πέρασε κάμποση ώρα που κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον σιωπηλοί δεν μπορούσα πλέον να τον δω καθαρά πίσω από τις φλόγες. Βρισκόταν ακούνητος και ριζωμένος σαν αιωνόβιο δέντρο δίπλα στις πύρινες γλώσσες της φωτιάς.
Με κοιτούσε χωρίς να με κοιτά.
Μου μιλούσε χωρίς να μου μιλά.
Κρατούσε μια μακριά χειροποίητη πίπα στα χέρια του και αμίλητος με παρακολουθούσε με μάτια θολά από το Πνεύμα του καπνού. Έκανα να απλώσω το χέρι μου προς την φωτιά μα το χέρι μου δεν ήταν εκεί για να ακολουθήσει. Στην θέση του εμφανίστηκε ένα πύρινο πουλί που έμοιαζε με Φοίνικα και κάθε μου νοητική εντολή το έκανε να απλώνει τα φτερά του και να χάνεται μες στις φλόγες.
Η Φωνή ακούστηκε μες το κεφάλι μου τόσο εκκωφαντική και ταυτόχρονα τόσο ήρεμα ψιθυριστή που νόμιζα πως κάτι/κάποιος μου μιλούσε σε διπλό ταμπλό.
"Ακόμα δεν ξέρεις το πόσο φωτίζεις Παλαιό Άστρο", κοίταξα προς την μεριά που καθόταν Εκείνος μα κανείς δεν βρισκόταν εκεί που μέχρι πρότινος ήταν ο γέρο σαμάνος ινδιάνος. Η Φωνή συνέχισε να ηχεί με αντίλαλο μες το κεφάλι μου καθώς ένιωσα μια ελαφριά ζαλάδα να με τυλίγει ολοκληρωτικά.
"Θα έρθει η στιγμή που θα θυμηθείς την σπορά σου και θα αντηχήσεις σαν γοερό κλάμα μωρού ραγίζοντας έτσι την σιωπή που κυοφορεί η Μεγάλη Νύχτα της υπάρξεως", η ζαλάδα με είχε κυριεύσει ολοκληρωτικά μα το περίεργο ήταν πως όλα όσα άκουγα από την φωνή μου έμοιαζαν απολύτως λογικά και κατανοητά. Προσπάθησα να εστιάσω το βλέμμα μου πέρα από την φωτιά και είδα τον γέρο σαμάνο να μου χαμογελά καθησυχαστικά. Μου πρόσφερε την πίπα και για πρώτη φορά μετά από πολλή ώρα μου μίλησε στην γλώσσα των Crow. Αν και δεν καταλάβαινα τι μου έλεγε, η χροιά της φωνής του γέρου θύμιζε αρπαχτικό της νύχτας και από τις κινήσεις του κατάλαβα πως μου "περνούσε" την πίπα.
Με τεράστια προσπάθεια κατάφερα να σηκωθώ και άρχισα να περπατώ προς το μέρος του μην νιώθοντας την γη κάτω απ'τα πόδια μου ενώ την ίδια στιγμή με την άκρη του ματιού μου τον είδα να χαμογελά (μάλλον με τα χάλια μου). Έφτασα μπροστά του και με άτσαλες κινήσεις πήγα να του πάρω από τα χέρια την πίπα. Πριν προλάβω όμως, ένιωσα μια ύπουλη κλωτσιά στο πίσω μέρος του ποδιού μου η οποία με έκανε να γονατίσω εμπρός του. Ο γέρο σαμάνος έδειχνε κάτι παραπάνω από νευριασμένος μαζί μου και καθώς σφύριζε μέσα από τα δόντια του σαν φίδι οργισμένο κατάλαβα πως μάλλον είχα δείξει ασέβεια με τον τρόπο με τον οποίο αποδεχόμουν το "πέρασμα" του καπνού. Ανήμπορος να ξανασηκωθώ στα πόδια μου είδα τον ινδιάνο να μου προσφέρει με ήπιες και αργές κινήσεις την πίπα και αποφάσισα να την δεχτώ με τον ίδιο τρόπο.
Καθώς έπιασα απαλά την κοκκάλινη σκαλιστή πίπα στα χέρια μου παρατήρησα το πόσο δουλεμένες και περίεργες παραστάσεις απεικονίζονταν πάνω της. Πάνω στον πανάλαφρο περίτεχνο κορμό της μπορούσες άνετα να δεις ανθρώπους που μεταμορφώνονταν σε ζώα, σαμάνους να χορεύουν γύρω από φωτιές, δέντρα με πόδια να περπατούν σαν σε παρέλαση και τον ουρανό να τον έχουν αγκαλιάσει διάττοντες αστέρες. Με τα δυο μου χέρια, την έφερα αργά στα χείλη μου και προσεχτικά άρχισα να εισπνέω το μυστικό χαρμάνι που μόνο εκείνος ήξερε. Ρούφηξα μερικές απανωτές τζούρες και από την μυρωδιά κατάλαβα πως το όλο χαρμάνι εκτός από την απροσδιόριστη γεύση του ήταν και πολύ δυνατό. Έκανα να του γυρίσω την πίπα και άκουσα την Φωνή να μου υπογραμμίζει τα εξής παρακάτω:
"Ως αυτόχειρας κομήτης θα διασχίσεις τον ορίζοντα του Μεγάλου Πνεύματος. Μέσα σε μια στιγμή θα σου αποκαλυφθεί το πόσο λάμπεις μες το Σκότος που δεν έχει γνωρίσει ποτέ αστέρια και θα ζώσεις τον εαυτό σου με υπέρλαμπρο Πυρ στις έσχατες ημέρες των ανθρώπων", με αυτά τα λόγια να ξεθωριάζουν σαν σε μακρινό όνειρο βρήκα τον εαυτό μου να κοίτεται δίπλα από την σβηστή εστία της φωτιάς και εκεί που μέχρι πριν καθόταν ο ινδιάνος σαμάνος βρισκόταν τώρα ένας σκύλος που υπομονετικά με κοιτούσε με ένα βλέμμα συμπάθειας...

Take Care of my Eyes please...

Ένα ολόκληρο - Δύο μισά

Αυτό που πραγματικά μου κάνει εντύπωση ορισμένες φορές, και λέω ορισμένες διότι στις μέρες μας ακόμα και τα πιο παράλογα πράγματα τα προσλαμβάνουμε ως λογικά, είναι η εμμονή του ανθρωπίνου είδους να αντιγράφει στο έπαρκο τα ζωώδη κατώτερα ένστικτα και συμπεριφορές. Κάτι τέτοιο δεν είναι απαραιτήτως κακό, με την προυπόθεση βέβαια πως δεν κάνουμε κάτι κακό στον διπλανό μας.
Ωστόσο αυτό το ανέφερα μιας και την σήμερον ημέρα η έκφραση "ήρθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα" απεικονίζει στο μέγιστο την κατάσταση που καλείται ο κάθε νοήμων άνθρωπος να αντιμετωπίσει σε καθημερινή βάση. Επιπλέον, αυτοί που επικαλούνται τον αρχέγονο νόμο της ζούγκλας και το αρχέτυπο ένστικτο της Επιβίωσης ως είδος, μπορώ να πω πως είναι οικτρά γελασμένοι.
Η νοοτροπία "ο θάνατος σου η ζωή μου" έχει πάρει μορφή επιδημίας μιας και ο καθένας πλέον ενστερνίζεται το γνωμικό "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" κ.ο.κ.
Πάμπολλες παροιμίες έχει σοφιστεί ο ανθρώπινος άπληστος νους ώστε να δικαιολογήσει τόσο σε πανανθρώπινο αλλά και σε ηθικό επίπεδο τα αδικαιολόγητα. Κι αυτό το λέω διότι ουδείς σκέφτηκε να αναφέρει το πνεύμα συνεργασίας το οποίο πρέπει να κυριαρχεί ανάμεσα στους ανθρώπους. Κανείς δεν σκέφτηκε πως από το βασίλειο του "Εγώ" πρέπει επιτέλους να περάσουμε στο βασίλειο του "Εμείς". Παντού και πάντα πρωταγωνιστεί ο ατομικισμός, ο ωφελιμισμός και η πάρτη μας. Και σε αυτό τον αγώνα μας για επιβίωση νομίζουμε πως όλα επιτρέπονται, φτάνει φυσικά να μην βγαίνουμε εμείς ριγμένοι ή με άλλα λόγια κατατροπωμένοι από την μάχη δύο ή περισσότερων εμπλεκομένων Εγώ.
Εννοείται πως ο πιο αδίστακτος, άκαρδος και σκληρός θα είναι ο νικητής στην πιθανή έκβαση μιας τέτοιας μάχης. Η πλειοψηφία θεωρεί πως το συναίσθημα αλλά και ο οίκτος υποδηλώνει αδυναμία ηγετικής φυσιογνωμίας αλλά και τροχοπέδη επιβίωσης.
Είναι όμως έτσι;
Θεωρώ πως τις περισσότερες φορές δεν χρειάζεται να σηκώσουμε το γάντι και να "κατεβάσουμε" το επίπεδο μας (κατ'επέκτασην την ενέργεια μας) τόσο στην προκλητική και εξίσου προσωπική, άρα και υποκειμενική αυταπάτη, που φέρει και υποστηρίζει σθεναρά ο καθένας ως κόρη οφθαλμού. Σίγουρα, πολλοί από εσάς αναρωτιέστε, αγανακτείτε και απορείται στο πως γίνεται στις μέρες μας να ευδοκιμούν οι κάθε είδους αγρίοι και λαμόγια. Πως γίνεται να συμπεριφέρεται κάποιος με τον χειρότερο τρόπο στον διπλανό του, να πατά επί πτωμάτων, να συμπεριφέρεται καιροσκοπικά και χωρίς ηθικούς φραγμούς και όμως όχι μόνο να μην τιμωρείται από την κοινωνία και τους γύρω του αλλά να ηγείται κιόλας αυτής. Πραγματικά υπάρχουν φορές που ακούς κόσμο να λέει πως "μόνο αν είσαι λαμόγιο επιβιώνεις".
Συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο ή ισχύει σε ανώτερα επίπεδα αυτό που αποκαλούμε ανταποδοτική δικαιοσύνη; Προσωπικά θεωρώ και επίσης συναντώ καθημερινά άτομα τα οποία δεν είναι τόσο ευνοημένα όσο θα ήθελαν όλοι εμείς τελικά να πιστεύουμε. Και επειδή, από παροιμίες πάμε καλά υπάρχει και αυτή που λέει πως "ότι σπείρεις θα θερίσεις". Κι αυτό εν τέλη είναι η παρακαταθήκη του καθενός μας απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό αλλά και τους τρίτους. Ωστόσο, όπως καταλαβαίνεται φυσικά και δεν είναι απαραίτητο η δικαιοσύνη να αποδίδεται επι προσωπικού. Το "θύμα" δεν είναι αυτό που θα αποδώσει τιμωρία στον "θύτη" του. Η Πράξη, ως ενεργειακό θέλημα και επιλογή θα είναι αυτή που θα κάνει τον κοσμικό κύκλο της και θα επιστρέψει στον γεννήτορα της πολλαπλασιασμένη με φορτίο αρνητικό ή θετικό.
Εξαρτάται από το αιτιατό κίνητρο της εκάστοτε πράξης. Κι από ότι μου λέει η πείρα μου, συνήθως οι προκληνώμενες συνέπειες ποικίλων αντιδράσεων προκαλούνται κυρίως σε προσωπικό επίπεδο. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Ο "εξουσιαστής" είναι σκλάβος της ισχύς της οποίας κατέχει. Ο αφέντης μεταβάλλεται σε δούλο των χρημάτων. Ο βασιλέας είναι ένα τίποτα χωρίς την αυλή και τον λαό που τον ζητωκραυγάζει. Όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς, τα δίπολα όχι μόνον δεν είναι αντίθετα μα αποτελούν και συμπληρώματα το ένα του άλλου. Καθώς ο ένας πόλος ξερνά τα σωθικά του ο άλλος τρέφεται με αυτά. Και το ανάποδο φυσικά. Δεν μπορεί κανείς να σπάσει αυτή την σχέση διότι υποσυνείδητα ο ένας γνωρίζει βαθιά μέσα του πως έχει ανάγκη τον άλλον (ειδικότερα ο ισχυρός έναντι του αδυνάτου).
Το σπάσιμο αυτού του φαύλου κύκλου που αφορά την όποια δράση-αντίδραση σαφώς και προυποθέτει μια οικουμενική συνείδηση που θα πρέπει να έχει το άτομο για την πλήρη κατάργηση του. Όταν ξέρεις ποιός είσαι, δεν χρειάζεται να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου. Όταν λες μόνο την αλήθεια δεν χρειάζεται να θυμάσαι τίποτα. Όταν δίνεις, δε σε αφορά το τι θα λάβεις στο τέλος διότι μέσα από την προσφορά σε ανώτερο επίπεδο πάλι εσύ είσαι αυτός που λαμβάνει. Όταν σε προσβάλλουν και δεν γυρνάς να ανταπαντήσεις με τον ίδιο τρόπο, αυτό που σε κάνει να φαίνεσαι μεγαλύτερος είναι ακριβώς το ίδιο που κάνει τον άλλον να φαίνεται μικρότερος των περιστάσεων. Κι ας νομίζει αυτός πως είναι κύριος μιας κατάστασης. Μην σε νοιάζει το πως σε βλέπει ο απέναντι όταν εσύ ο ίδιος γνωρίζεις την αξία σου διότι εσύ ξέρεις το νόημα και την σημασία της μη αντιπαράθεσης. Όταν σε χλευάζουν με ύφος χιλίων καρδιναλίων, απλά σιώπησε και κάρφωσε στα μάτια το άτομο που βγάζει χολή για τον ίδιο του τον Εαυτό στην ουσία. Όταν εμφανίζονται μπροστά σου στριφνοί άνθρωποι, άνοιξε την αγκαλιά σου και σβήσε την δίψα τους για αγάπη. Δρόσισε για μια στιγμή την έρημο της καρδιάς τους και μην προσμένεις τίποτα από δαύτους.
Κι αν δεν τα καταφέρεις και συμπεριφερθείς σε μια πρόκληση με τρόπο παρόμοιο, κάνοντας τους άλλους να γευτούν το οδυνηρό χέρι της Δύναμης, ακόμη κι αν έχεις όλο το δίκιο με το μέρος σου σκύψε το κεφάλι σαν ντροπιασμένο μικρό παιδί και αναγνώρισε πως έσφαλες απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό διότι ο άνθρωπος που γνωρίζει καταννοεί πως όλοι είμαστε ΕΝΑ και το Αυτό.

Σε τροχιά γύρω από την Βλακόσφαιρα

Προφανώς κάτι μου διαφεύγει.
Δεν εξηγείται διαφορετικά το ξεκατίνιασμα που σε καθημερινή βάση συναντούν τα μάτια μου εδώ μέσα.
Ναι ξέρω.
Θα μου πείτε πως η βλακόσφαιρα είναι μια μικρογραφία της βλακοκοινωνίας.
Πως οι κάθε λογής κλίκες που ιδρύονται ένθεν, τα ανώνυμα κομπλεξαρίσματα που συναντάς σε ποικίλα σχόλια χασομέρηδων καθώς και τα καταπιεσμένα απωθημένα που αντανακλώνται μέσα από προσωπικά κολλήματα που κουβαλά ο καθένας μας στον "έξω" κόσμο είναι λογικό(;) να διαφαίνονται και εδώ μέσα.
Τώρα, ποιος είναι αυτός που έχει την πολυτέλεια αλλά και την όρεξη να μαλώνει, να κριτικάρει αλόγιστα και να βγάζει χολή κατ'αγνώστων αντί να εκμεταλλευτεί επιλεκτικά αλλά και δημιουργικά τις 2-3 ώρες που ξέκλεψε για να σερφάρει, πέραν από μαζοχιστικό είναι και άξιο απορίας.
Απ'όλα έχει ο μπαχτσές.
Διαλέχτε!
Ρουφιάνους εντεταλμένους δημοσιογράφους, κομματόσκυλα που θα δώσουν και τον κώλο τους για να μας πείσουν πως στην Ελλάδα υπάρχει ακόμα πολιτικό όραμα για τον τόπο και τους πολίτες αυτού, εκδότες που μέσα από την αντιδιαφήμιση κάνουν την καλύτερη αυτοδιαφήμιση, κλίκες αριστεριστών που οραματίζονται το "κράτα με να σε κρατώ να ανεβούμε το βουνό" της πάλης των τάξεων, κοριτσάκια που ψάχνουν να βρουν τον πρίγκιπα της βλακόσφαιρας γράφοντας τραγουδιστά Post επικαλούμενα την "Μελωδία της Ευτυχίας", φευγάτοι τριαντάρηδες αυνάνες παρουσιάζονται "τρυφεροί σαν την καρδιά ενός μαρουλιού" και αφού βρουν την Μαρουλίτα και της τινάξουν τα πέταλα στο γαμήσι αρχίζουν να αναμασάν τα λόγια τους με δάκρυα χαρμολύπης για το υπαρξιακό αδιέξοδο που ξαφνικά τους χτύπησε την πόρτα.
Υπάρχουν και οι έμποροι της Βενετίας που όποτε δεν μπορούν να πουλήσουν εξυπνάδα ή άλλα υπάρχοντα κάθονται και απολαμβάνουν με περίσσια θλίψη και κατάνυξη τον "Θάνατο του Εμποράκου" σε επανάληψη.
Μην ξεχάσω και τους "trendy gadgets freaks". Η ονομασία μπορεί να φαντάζει περίπλοκη μα το αντίκτυπο είναι υπεραπλουστευμένο. Ότι μαλακία δουν όχι μόνο τρέχουν να την αγοράσουν μα την προτείνουν κιόλας στα blogs τους. Όπως και να το κάνεις, η μαλακία θέλει παρέα.
Φασίστες (σαν να λέμε κλασικά εικονογραφημένα δηλαδή) στον κόσμο τους, σκουριασμένοι ροκάδες ακόμη κοιτάνε με ρομαντισμό τι άφησαν τα 80's στην ντουλάπα τους και ανακαλύπτουν μετά λύπης σε καθημερινή βάση πλέον πως σκόροι καταβρόχθισαν τα ταλαίπωρα καπνισμένα πέτσινα που κάποτε φορούσαν με περηφάνια, λόγιοι-συγγραφείς-καλλιτέχνες κάθε λογής αραδιάζουν φιλοτελισμό γνώσεων και αμοιβαίου σεβασμού. Τώρα και σε λογικές τιμές μετά τις γιορτές.
Η λίστα είναι πραγματικά ατελείωτη και μόνο ποικιλίας δεν στερείται. Απλά βαριέμαι να τις κατονομάσω αναλυτικότερα και εις βάθος. Μπούκωσα και μόνο που ανάφερα ορισμένες από αυτές. Το υπόλοιπο της λίστας μπορεί ο κάθε νοήμων άνθρωπος να το συμπληρώσει ο ίδιος.
Ωστόσο αυτό που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, είναι η υπέρμετρη κόμπλα και αγωνία ορισμένων χρηστών στο να πείσουν πρώτα τους εαυτούς τους και έπειτα την υπόλοιπη βλακόσφαιρα για το "γαλαζοαίματο" της σπάνιας πνευματικής καταγωγής τους είναι όχι μόνο για γέλια αλλά ενίοτε και ανάλογα την περίσταση σαφώς είναι και για κλάματα. Και πως να μην είναι, όταν πίσω από ξερολίστικες, αλαζονικές, ελίτ (τάχαμου) περσόνες υπάρχουν φοβισμένοι άνθρωποι που ζουν όχι μόνο στο περιθώριο μιας μοναχικής ζωής μα πάνω απ'όλα αυτό που τους λείπει αλλά και τους λυπεί ταυτόχρονα είναι η έλλειψη αγάπης.
Όσο διακηρύττουν με στόμφο μέσα από τα προσωπικά μπλόγκ τους πως δεν έχουν ανάγκη κανέναν ή τίποτα, όσο ευλογούν τα γένια τους για την υποτιθέμενη ανεξαρτησία και αυτονομία που τους διακατέχει σε όλους τους τομείς της ζωής κι όσο εμφανίζονται ανώτεροι σε σχέση με τους άλλους παρουσιάζοντας εαυτόν ως "αφυπνιστές συνειδήσεων" τόσο περισσότερο με κάνουν να νιώθω συμπάθεια και οίκτο για αυτούς. Διότι, αν κοιτάξεις καλά ανάμεσα στις γραμμές εύκολα θα δεις πως κάτω από τα πέπλα της Φώτισης θα τους βρεις να στέκονται πάνω σε υπαρξιακά ξυλοπόδαρα.
Άλλωστε, είναι γεγονός πως η πλειοψηφία των ανθρώπων επιλέγει πολλές φορές να προβάλλει οτιδήποτε αφορά το εξωτερικό αλλά και εσωτερικό φαίνεσθαι με έναν εκκεντρικό τρόπο θεωρώντας έτσι πως με αυτό τον τρόπο θα κάνει τους άλλους όχι μόνον να τους προσέξουν μα και να τους ξεχωρίσει μέσα από τον σωρό. Άπαξ και υιοθετήσει κανείς ένα εκκεντρικό στυλάκι στο πως θα ντυθεί, στο πως θα μιλήσει, στο πως θα προβάλλει τα πνευματικά ή υλικά κεκτημένα του και στο πως εν γένη θα εκφράσει την διαφορετικότητα του αποτελεί κατόρθωμα και καμάρι ταυτόχρονα. Η κατάληξη ενός τέτοιου επιτεύγματος στην βλακόσφαιρα, επιβάλλει στην συνέχεια την αναγνωσιμότητα και την απόδοση τιμών αλλά και μένους από τους τρίτους.
Όπως και να έχει τρέφεται το Εγώ μας από την προσοχή των άλλων. Μέχρι πριν, μπορεί να περπατούσαμε στο δρόμο και να μην μας πρόσεχε κανείς. Να μην είχε ιδέα κανείς το πόσο ξεχωριστοί και ιδιαίτεροι ήμασταν. Εδώ όμως είμαστε αναγνωρίσιμοι και ενίοτε αποδεκτοί. Είμαστε εικονικά αγαπητοί σε κάποιους και γιατί όχι μισητοί σε κάποιους άλλους. Αποκτούμε βήμα στο να εκφράσουμε την σπάνια ομορφιά μας μα και την ασχήμια των άλλων. Και από αυτό το βήμα συχνά βγάζουμε ρητορικούς λόγους στο γνωστό μα ταυτόχρονα τόσο άγνωστο "κοινό" μας. Στους επίδοξους αυλικούς και στους τολμηρούς μνηστήρες που επίμονα μας πολιορκούν. Από αυτό το βήμα όμως, όποτε μας δοθεί η ευκαιρία θα πατήσουμε στον λαιμό τον άγνωστο αιρετικό που θα τολμήσει να αμφισβητήσει τις σοβαρές απόψεις μας. Δεν θα συζητήσουμε μαζί του. Δεν αξίζει, διότι πλέον δεν μπορούμε να δίνουμε χρόνο και ενέργεια στον κάθε βλάκα που δεν εννοεί ούτε καν τα αυτονόητα. Έτσι δεν είναι;
Δυστυχώς, το παλάτι που χτίσαμε με τόσο κόπο φροντίσαμε εξαρχής να το αφήσουμε χωρίς καθρέφτες που μπορούν ανά πάσα στιγμή να μας πουν την αλήθεια για την πάρτη μας.

Όπως έλεγε όμως και ο Όσσο, το πλέον εκκεντρικό πράγμα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος είναι το να είναι απλά ο εαυτός του.

(Ε)αυτόν

Δεν είναι οι μέρες που υπό την σκέπη της Εκάτης μας κάνουν να φαινόμαστε μικρότεροι του απειροελάχιστου.

Δεν είναι οι στείρες νύχτες που μας κάνουν να μην μπορούμε να προσανατολιστούμε μες το Έρεβος.

Δεν είναι ο χρόνος και ο χώρος που μας αφήνει μετέωρους να περιπλανόμαστε στο κενό αναζητώντας την πληρότητα.

Δεν είναι η φαινομενική απουσία Αγάπης στον κόσμο που μας οδηγεί στο δρόμο της απώλειας απέναντι στον αληθινό (Ε)αυτό.


Είναι η επιθυμία που δεσπόζει ανεκπλήρωτη προς το Όλον και το μόνο που μένει πίσω μας είναι αχνά αποτυπώματα θολών σκιών που περπάτησαν στο εφήμερο μονοπάτι της ζωής.

Δύο αλλά Χαμαιλέον

Γενικότερα, υπάρχει μια κρατούσα νοοτροπία στο υποσυνείδητο μέρος της Ανθρώπινης Νόησης που αφορά ποικίλα θέματα και πράγματα ως αποδοχή του εκάστοτε διαφορετικού από αυτό που είχαμε συνηθίσει μέχρι πρότινος ως το μόνον ορθόδοξο. Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο αξιολόγησης, προσπαθούμε να κατατάξουμε το κάθε σε μια κατηγορία ώστε να προσδώσουμε μια κοινή συνισταμένη αποδοχής για το είναι αυτό το οποίο όλοι μας αποκαλούμε "πραγματικότητα". Επιπλέον, υποσκάπτει πίσω από πράξεις και λόγια, μια ανασφάλεια του Εγώ για το αν όντως είμαστε διαφορετικοί και μοναδικοί όσον αφορά την θέση μας σε αυτό που λέμε επίγειο βίο. Κι αυτό είναι με τη σειρά του όμως είναι συζητήσιμο εφόσον από την άλλη πλευρά ο άνθρωπος ανέκαθεν είχε την ανάγκη του να "ανήκει" κάπου. Σαν στάση τόσο ζωής αλλά και συμπεριφοράς απέναντι σε ηθικά, υπαρξιακά και κοινωνικά δρώμενα που στοιχειώνουν το επίκτητο σύστημα αξιών που είχε οικοδομήσει ως την ενηλικίωση του ο άνθρωπος καλείται να πάρει θέση και να διαφοροποιήσει τον εαυτό του τόσο στο βιωματικό αλλά και στο θεωρητικό κομμάτι της ζωής και της γνώσης που αποκόμισε κατά την διάρκεια αυτής.
Όπως πολύ σωστά λέει η λαϊκή σοφία, "ο κάθε άνθρωπος έχει να σου πει την ιστορία του". Κι αυτό ακριβώς είναι το πιο μαγευτικό σε αυτή την φάση της Παγκόσμιας Συνείδησης και κατανόησης. Το ότι ο καθένας μας αντιλαμβάνεται μέσα από τα μάτια του τον κόσμο όπως αυτός και μόνο αυτός μπορεί να πράξει και να νιώσει ο καθένας μας. Τώρα, για το αν είναι έτσι η όχι αλλά και για το πως τελικά έχουμε φτάσει στο σημείο, να μιλάμε για μια κοινή επικρατούσα "πραγματικότητα" που αφορά το σύνολο των μαζών, αυτό είναι ένα άλλο θέμα που θα άξιζε να σχολιαστεί σε ένα ίσως μελλοντικό Post.
Σημαντικό είναι να αντιληφθούμε, πως αυτή η φυσική διαφορετικότητα αντίληψης και "πραγματικοτήτων", έχει ξεχωριστή αξία όταν την αντιληφθούμε στην ολότητα της και όχι αποσπασματικά. Να δούμε ολόκληρη την εικόνα και όχι αυτό που μας σερβίρεται σαν ολότητα από την στιγμή που είναι απλά "μια ματιά", στα πράγματα.
Πάνω απ'όλα όμως, αυτό που υπάρχει κρύβεται κάτω από το υπαρξιακό μας χαλάκι, είναι ο Φόβος. Ο Φόβος της μοναξιάς και εν τέλη αποτελεί το Φόβο του Θανάτου. Ο Θάνατος ίσως, αυτών των οποίων πρεσβεύαμε σθεναρά όσο ήμασταν εν ζωή. Αυτών δηλαδή που πιστεύαμε ακράδαντα πως αποτελούσαν αυτό που συνεχώς επικαλούμαστε ως το περίφημο "Εγώ". Ο Θάνατος του Εγώ μας δηλαδή. Κι εφόσον συμβαίνει κάτι τέτοιο, η μέγιστη πλειοψηφία των ανθρώπων, έχει εγκλωβιστεί στην ταύτιση του επίπλαστου Εγώ με τον Απερίγραπτο Ανώτερο Εαυτό, ο οποίος και αντανακλά μέσα μας την γενεσιουργό αιτία των Πάντων. Ορατών και Αοράτων. Εφόσον συμβαίνει κάτι τέτοιο λογικό δεν είναι και η ανθρωπότητα να βρίσκεται σε σύγχυση, μαρασμό και πνευματικό τέλμα;
Νομίζω, πως ναι.
Μέσα λοιπόν από όλη αυτή την διαφορετικότητα που ανέφερα στην αρχή του κειμένου, προσπαθούμε σαν μονάδες να βάλουμε Τάξη στο Άπειρο και τις πιθανότητες που το περικλείουν ντυμένες το απρόβλεπτο και φυσικά, σε αυτό που μας παρουσιάστηκε ως ένα παράξενο "συμμετρικό χάος" από την παιδική μας ηλικία.
Από εκεί και πέρα, ακόμη και στον Εσωτερισμό υπάρχει μια τεράστια σύγχυση για το πως παρουσιάζεται και προβάλλει τον εαυτό του ένας άνθρωπος που υπηρετεί αυτό που λέμε ως Εσωτερική αντιληπτικότητα ιδεο-ύπαρξης. Άρα, η κοινωνική μονάδα που από τρίτους, σε μια προσπάθεια ομαδοποίησης και ταυτοπροσωπίας κατονομάζεται αυτοεπιβεβαιώνονται στα μάτια των άλλων ως "Εσωτεριστές". Και είναι πολλοί μέσα στον Εσωτερισμό που θεωρούν πως πρέπει, έστω υποσυνείδητα να υιοθετούμε ένα συγκεκριμένο στυλάκι τοποθέτησης απέναντι στα πράγματα, έτσι ώστε να μπορούν να υποστηρίξουν και το ιδεολογικό τους μετερίζι. Πιστεύουν επίσης πως πρέπει να υπάρχει τρόπος και να ακολουθείται μια συγκεκριμένη οδός της εκδηλώσεως του Είναι μας. Με απλά λόγια θέτουν κανόνες. Αυτοπεριορίζονται σε στεγανά κλισέ συμπεριφοράς και δεν υμνούν την ελευθερία του εκδηλωμένου Εαυτού. Ο καθένας κλείνεται στην γυάλα του και αρνείται πεισματικά να κοιτάξει έξω από αυτήν όλα τα υπόλοιπα γυάλινα σύμπαντα τα οποία είναι αλήθεια πως συνυπάρχουν, όχι πάντοτε αρμονικά. Να προσπαθήσει για λίγο να βάλει τον εαυτό σε ένα γενικότερο πλαίσιο υπαρξιακής εκμάθησης ώστε να μάθει περισσότερα από όσα ήδη νόμιζε πως ξέρει ως τα τώρα για αυτόν. Να μπει στην θέση του άλλου βρε αδελφέ, για να το πω όσο πιο απλά γίνεται!
Δεν κατάλαβα, γιατί θα πρέπει να εξυπηρετούμε στερεότυπες στάσεις απέναντι στα πράγματα και κατ'επέκτασιν στον ίδιο τον Εαυτό μας;
Ένας άνθρωπος καλό είναι να περπατά το πιο αβάδιστο μονοπάτι, και αυτό σημαίνει τελικά "προσωπικό", όταν πριν όμως έχει περπατήσει και όλα τα άλλα μονοπάτια και πλέον αντιλαμβάνεται το ότι μπορεί να υπάρξει συμμετοχή με όλη του την καρδιά σε οτιδήποτε επιλέξει ακομπλεξάριστα μα από την άλλη είναι σε θέση να γνωρίζει πως δεν πρόκειται για μια μόνιμη ταύτιση με κάτι έξωθεν και ξενόφερτο ως προς την εσωτερικότητα του.
"Να επιλέγεις το Μονοπάτι που έχει Καρδιά", όπως έλεγε και ο Πολεμιστής Καστανέντα.
Προσωπικά, δεν θέλω να ρίχνω άγκυρα σε καταστάσεις και σε συμπεριφορές που θα με κάνουν να φαντάζω ως υπαρξιακό σκιάχτρο μια υποτιθέμενης πνευματικής θεώρησης απέναντι στα πράγματα. Βρίσκομαι, μέσα σε ένα κήπο τόσο πολυδιάστατο και ενδιαφέρον που θα ήταν κρίμα και άδικο να τον κλείσω μέσα στο μικροκοσμικό μου δισάκι. Είναι σαφές πως έτσι θα τον συρρίκνωνα και θα τον περιόριζα με απαξιωτικό τρόπο. Οι κανόνες, αφορούν πλάσματα που δεν δύναται να ρισκάρουν ώστε να προβούν σε προσωπική επανάσταση και υπέρβαση απέναντι στο τετριμμένο και φθαρτό.
«Κάνε αυτό που θέλεις, αυτό θα είναι το σύνολο του Νόμου»*.
Ποιος λέει ότι κάποιος που ασχολείται, όπως αυτός νομίζει πως ασχολείται με τον Εαυτό του, και με αυτό που γενικά το ταμπελοποιούμε ως "Εσωτερισμό" θα πρέπει να απαντάτε μόνο σε συγκεκριμένα μέρη και να δρα με στερεότυπα κλισέ αντιδράσεων; Κι αν χρειάζεται να σας το "λιανίσω" για να το καταλάβετε, ο άνθρωπος που ενασχολείται με τον Εσωτερισμό, δεν έχει μια συγκεκριμένη μορφή που έχει θέσει ο ίδιος αλλά την εικόνα που του αποδίδουν οι άλλοι, με την σύμπραξη του φυσικά τις περισσότερες φορές.
Μπορεί να είμαι αυτό που εσύ θες να νομίζεις πως είμαι. Οι σκέψεις σου για την διαδικτυακή περσόνα που εκδηλώνω δεν σημαίνει πως αφορούν άμεσα το άτομο μου σαν πολυδιάστατη οντότητα. Ακόμη και στην καθημερινή μου ζωή, η μια μου στιγμή μπορεί να μοιάζει πολύ διαφορετική από την άλλη καθώς αρέσκομαι να καθρεφτίζω τον εαυτό μου μέσα από την αντανάκλαση των άλλων επάνω μου.
Με την ίδια αμεσότητα με την οποία επικοινωνώ από εδώ μέσα, εξίσου μπορώ να πω πως με άλλη τόση αμεσότητα, θα βρεθώ στο γήπεδο και θα γουστάρω όλη αυτή την αδρεναλίνη που θα ποτίσει το μυαλό μου, θα βγω την νύχτα και θα μεθύσω το "Είναι" μου μέσα στα μπαρ με φίλους, θα παρακολουθήσω όπερα και θα συγκινηθώ σαν μικρό παιδί, θα επισκεφτώ μια έκθεση ζωγραφικής και θα νιώσω πως θέλω να υποκλιθώ στο μεγαλείο της Θείας εμπνεύσεως του καλλιτέχνη, θα πάω σε μια συναυλία και θα εκστασιαστώ από τον χορό της Ψυχής μου στις μελωδίες του Κόσμου, θα εκφραστώ με την ίδια καρδιά μέσα από ένα ζεϊμπέκικο και θα νιώσω ξανά την υπέρτατη Ένωση του Αρσενικού με το Θηλυκό, χορεύοντας ένα αργεντίνικο τάνγκο, θα μιλήσω με ένα παιδί με την ίδια ζωντάνια και ειλικρίνεια όπως θα ήθελα να κάνω και με έναν ενήλικα, θα φλερτάρω ασύστολα μια όμορφη κοπέλα και γιατί όχι θα αφεθώ να ερωτευτώ ως το μεδούλι της ύπαρξης μου, θα ησυχάσω από την βοή του έξωθεν συναπαντήματος και θα με εναποθέσω στη Σιγή του μυαλού και της καρδιάς.
Ξεκολλήστε το μυαλό σας λοιπόν και χαλαρώστε με αυτό που έχετε απέναντι σας και όχι με αυτό που εσείς προσδοκούσατε να έχετε. Μην με πρήζετε το λοιπόν.
Και όλα αυτά τα γράφω χωρίς ίχνος εντυπωσιασμού και φυσικά, δίχως την παραμικρή ή ολική ταύτιση με την παρατήρηση του εκάστοτε φαινομένου.
Αν και βιώνεις την στιγμή δεν είσαι μόνον αυτό,
είσαι και αυτό.
Στην συνέχεια δεν μένει παρά να πας παρακάτω και να δεις το εφήμερο ως ρίζα και κατάληξη του δέντρου της Ζωής.
Τότε είμαι σίγουρος πως θα έχεις την ευλογία να εκτιμήσεις πολλά πράγματα.



*Άλιστερ Κρόουλι