Τι να σου πω...

"Τι να σου πω,
τι να σου πω
αφού σου τα'παν άλλοι
σου αφήσαν πόδια και ουρά
σου πήραν το κεφάλι"


-Παύλος Σιδηρόπουλος-

Λένε για Μένα

Ας Είναι...

Να το θυμάσαι...

«ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ
ΓΙΑ ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΖΗΣΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΛΥΠΑΣΑΙ.
ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΦΟΒΑΣΑΙ
ΜΑ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΠΛΑΙ ΣΟΥ ΟΠΟΥ ΚΙ ΝΑ’ΣΑΙ
ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ...

ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΣ
ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΠΟΛΛΕΣ, ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ, ΑΛΛΟΚΟΤΑ ΓΛΥΚΕΣ
ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΤΡΕΛΕΣ
ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠ’ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΕΣ»

Φοίνικας

Δεν ρώτησα ποτέ να μάθω της Αγάπης το μυστικό.
Ούτε το ακούμπησα διότι σκιάχτηκα μην το λερώσω,
μήτε χάιδεψα αυτό που ήθελε να μου συμβεί
από φόβο μην καώ.
Φόρεσα την φλόγα για σκιά.
Την ώρα που με κούφια αντανάκλαση των όσων
ποθούσα να ζήσω και να νιώσω,
οι αλλότριες στιγμές προσπαθούσαν
να με διδάξουν με πόνο το μάταιο της ελπίδας.
Τέτοιο το ταξίδι και τέτοια
η προσμονή της ψυχής απέναντι στο σώμα.

Άλλο ήθελες να πεις,
Άλλο ήθελες να νιώσεις.
Στο τέλος όμως δε κατάφερες ούτε το ένα
Ούτε το άλλο να μπαλώσεις.

«Άτυχη στιγμή κι αυτή»,
τούτο τόλμησες να μ’αφήσεις στο αυτί.
Το καταδέχτηκα
μαζί με το θράσος σου
κι αποφάσισα να παρατείνω το ψέμα,
την βλακεία
και τον πόνο.

Έτσι με πρόσταξε η καρδιά:
«Αν είναι πυρκαγιά, ας αφήσει κληρονομιά μόνο τη στάχτη σου»,
ακολούθησα την καρδιά αντί τη λογική...
κάηκα, έλιωσα απ’άκρη σ’άκρη
κι άφησα τη στάχτη μου στείρο λίπασμα στη γη.
Μόνο και μόνο γιατί ξέρω πως θα’ρθει κείνη η στιγμή
Που το όνειρο θα γεννηθεί
Ξανά απ’την αρχή.

The Pot

Coma

"Is there an end to the coma?
As we endure transformation.
As we enter the beginning"

No more pain, no more feeling.
Let it endure forever
Those whose End cannot Be.

~ Carl Mc Coy ~
The Nefilim

Στοπ Καρέ

Περνάμε την φάση μας μέσα στην γενικότερη αφασία που διαφεντεύει τον πλανήτη. (κλικ)

Πολλές φορές καθόμαστε στην αίθουσα αναμονής και περιμένουμε να ακούσουμε το όνομα μας. (κλικ)

Οι ώρες αφήνουν ίχνη πάνω στο πρόσωπο μας καθώς το όνομα μας δεν λέει να ακουστεί από τα μεγάφωνα του θαλάμου. Το περιθώριο μας καλεί ενώ την ίδια στιγμή με βαριά καρδιά παίρνουμε απόφαση να δραπετεύσουμε από την έξοδο κινδύνου μια και καλή προς αποφυγήν της ματαιοδοξίας που πλέον έχει πάρει διαστάσεις πανούκλας. (κλικ)

Αόριστη προσμονή χαρακτηρίζει την στάση του κορμιού μας. Τον τρόπο που κοιτάζουμε τα πράγματα γύρω μας, το πως ακούμε πολλές φορές ακούραστα στόματα να εκτοξεύουν πυρακτωμένες λέξεις. (κλικ)

Μια ανεξήγητη αναμονή δοκιμάζει την υπομονή μας κάνοντας μας να τρίβουμε νευρικά τα ιδρωμένα χέρια μας το ένα μέσα στο άλλο ενώ απορροφημένοι κοιτάζουμε προς τον ουρανό.
Ένας κρότος γεμίζει τον αέρα με την μυρωδιά του αντηλιακού να θέλει να μας τρυπήσει τα ρουθούνια. Οι αισθήσεις μας οδηγούνται στο βασίλειο των παραισθήσεων και κανείς δεν γνωρίζει το πως θα ξεφύγει από τούτο τον εφιάλτη. (κλικ)

Γνωμικά, δοκίμια, αναλύσεις, ημερολόγια, παραβολές, εξομολογήσεις, κατηγόριες, κακεντρεχείς διαπιστώσεις και ατέλειωτο φαρμάκι έχουν γίνει ηλεκτρονικά πυρομαχικά στην υπηρεσία κομπλεξικών μισάνθρωπων που ευαγγελίζονται το πνεύμα της Αλήθειας. (κλικ)

Χαμένοι σε ένα φαύλο πάρε-δώσε με τα δικά μου, δικά μου και τα δικά σου πάλι δικά μου. Ξαναμετράμε λοιπόν τι μένει στο καθημερινό μας αλισβερήση με τον έτερο εαυτό και δεν θέλουμε να αποδεχθούμε πως ο ωφελιμισμός είναι αυτός που κρύβεται κάτω από το τομάρι της παλιανθρωπιάς. (κλικ)

Ονειρευόμαστε τον έρωτα και την αγάπη απαιτώντας, επαιτώντας και πολλές φορές απατώντας τον ίδιο μας τον εαυτό με χίλια δυό τεχνάσματα. Κρατώντας λοιπόν τα σκήπτρα του αλάθητου και του ιερού περιμένουμε τον έτερο σύντροφο να μας αγαπήσει, να υποχωρήσει, να συμβιβαστεί, να μοιραστεί και να γονατίσει μπροστά στην μεγαλειότητα μας όχι για να μας επιβεβαιώσει το σύνδρομο ανωτερότητας που μας κατατρέχει αλλά δηλώνουμε πως το πράτει για την Αγάπη. (κλικ)

Ζητούμε αλληλοκαταννόηση, αμέριστη φροντίδα, επικοινωνία εις βάθος, αμφίδρομη αγάπη, ανιδιοτέλεια, καθαρότητα ψυχής, ερωτική παραδείσια ζωή κ.ο.κ.
Μα όλα αυτά τα ζητάμε. Ξανά και ξανά. Δεν τα προσφέρουμε. Τα ζητάμε και πολλές φορές γινόμαστε άπληστοι σκορπιοί που όχι μόνο δεν είμαστε ευχαριστημένοι με τα προσκυνήματα του/της συντρόφου μας αλλά κοιτάζουμε με μοιραίο αμφότερο κέντρισμα να ποτίσουμε με δηλητήριο τις ζωές μας. (κλικ)

Θα σε περιμένω λοιπόν να μου γεμίσεις την ζωή με φιλοσοφήματα και μικροαστικές μπούρδες. Να μου χαρίσεις μια Αλήθεια δανεική και γιατί όχι μερικές οδηγίες χρήσεως για έναν γονιμότερο και δημιουργικό βίο. Να μου πουλήσεις ανωτερότητα και να αγοράσω υποταγή. Να με συμβουλέψεις όταν η ίδια σου η ζωή υπάρχει και αναπνέει ασυμβούλεφτη από το εσωτερικό δούναι και λαβείν. (κλικ)

Μιας και μου τελείωσε το φλας, φώτισε την σκιά μου με την ετερόφωτη γνώση σου...