Q

Άτιτλο

Χάραξε της ψυχής σου το στασίδι
με ένα τόσο δα ματωμένο μολύβι.
Άσε το χαρτί να βαφτεί κόκκινο
και να πάρει το χρώμα το αλώβητο.

Λύγισε και υποκλίσου στης καρδιάς σου
το πιο κρυφό παράθεμα
στύλωσε το βλέμμα σου
και πρόταξε το στήθος στου πόνου το ανάθεμα.

Φώναξε στον ουρανό το όνομα "Ελευθερία"
άσε τα αστέρια να πλανέψουν
της καρδιάς σου την κοσμογονία
και νιώσε πως τα χέρια σου μαγεύουν
της στιγμής την αιώνια ευτυχία.

Τι να σου πω...

"Τι να σου πω,
τι να σου πω
αφού σου τα'παν άλλοι
σου αφήσαν πόδια και ουρά
σου πήραν το κεφάλι"


-Παύλος Σιδηρόπουλος-

Λένε για Μένα

Ας Είναι...

Να το θυμάσαι...

«ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ
ΓΙΑ ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΖΗΣΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΛΥΠΑΣΑΙ.
ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΦΟΒΑΣΑΙ
ΜΑ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΠΛΑΙ ΣΟΥ ΟΠΟΥ ΚΙ ΝΑ’ΣΑΙ
ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ...

ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΣ
ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΠΟΛΛΕΣ, ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ, ΑΛΛΟΚΟΤΑ ΓΛΥΚΕΣ
ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΤΡΕΛΕΣ
ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠ’ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΕΣ»

Φοίνικας

Δεν ρώτησα ποτέ να μάθω της Αγάπης το μυστικό.
Ούτε το ακούμπησα διότι σκιάχτηκα μην το λερώσω,
μήτε χάιδεψα αυτό που ήθελε να μου συμβεί
από φόβο μην καώ.
Φόρεσα την φλόγα για σκιά.
Την ώρα που με κούφια αντανάκλαση των όσων
ποθούσα να ζήσω και να νιώσω,
οι αλλότριες στιγμές προσπαθούσαν
να με διδάξουν με πόνο το μάταιο της ελπίδας.
Τέτοιο το ταξίδι και τέτοια
η προσμονή της ψυχής απέναντι στο σώμα.

Άλλο ήθελες να πεις,
Άλλο ήθελες να νιώσεις.
Στο τέλος όμως δε κατάφερες ούτε το ένα
Ούτε το άλλο να μπαλώσεις.

«Άτυχη στιγμή κι αυτή»,
τούτο τόλμησες να μ’αφήσεις στο αυτί.
Το καταδέχτηκα
μαζί με το θράσος σου
κι αποφάσισα να παρατείνω το ψέμα,
την βλακεία
και τον πόνο.

Έτσι με πρόσταξε η καρδιά:
«Αν είναι πυρκαγιά, ας αφήσει κληρονομιά μόνο τη στάχτη σου»,
ακολούθησα την καρδιά αντί τη λογική...
κάηκα, έλιωσα απ’άκρη σ’άκρη
κι άφησα τη στάχτη μου στείρο λίπασμα στη γη.
Μόνο και μόνο γιατί ξέρω πως θα’ρθει κείνη η στιγμή
Που το όνειρο θα γεννηθεί
Ξανά απ’την αρχή.

The Pot