Κάποτε ένας πήγε και χτύπησε την πόρτα του Αγαπημένου.
Ο Αγαπημένος τότε ρώτησε: "Ποιός είναι;;;"
και τότε εκείνος απάντησε: "Εγώ!!!"
Τότε η φωνή του Αγαπημένου απάντησε: "Εδώ ΔΕΝ υπάρχει χώρος για ΜΕΝΑ και για ΣΕΝΑ."
Και η πόρτα έμεινε κλειστή.
Μετά απο έναν χρόνο ΜΟΝΑΞΙΑΣ και ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗΣ ο άνθρωπος ΞΑΝΑΠΗΓΕ στη
πόρτα του Αγαπημένου και την ξαναχτύπησε.
Τότε η φωνή του Αγαπημένου ξαναέκανε την ίδια ερώτηση: "Ποιός είναι;;;"
Και ο άνθρωπος απάντησε: "ΕΣΥ!!!"
Τότε η πόρτα του άνοιξε μονομιάς...
14.12.06
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΣΟΥΦΙ
13.12.06
Έρημος
Έρημος...το απόλυτο τίποτα να με κυκλώνει.
Βρισκόμουν όρθιος στη μέση μιας διασταύρωσης. Εκεί ακριβώς που τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα έμοιαζαν να τέμνονται με επίκεντρο και κοινή κατάληξη εμένα. Κοιτούσα Βορρά-Νότο-Ανατολή-Δύση χωρίς να είμαι σε θέση να διακρίνω μια διαφορά στο τοπίο που με περιβάλει ώστε να μπορώ να πω με σιγουριά από που έρχομαι και προς τα που πηγαίνω. Κανένας θάμνος, κανένα ζώο τριγύρω, κανένα σημείο ζωής ή εν γένη σημάδι που αν μη τι άλλο θα δήλωνε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο πως δεν είμαι μόνος στην μέση του πουθενά. Έβαλα το χέρι στην τσέπη. Ψαχουλεύοντας μάταια συνειδητοποίησα πως ποτέ δεν είχα πυξίδα στην πορεία της ζωής μου και αυτό κάπως με σόκαρε.
"Ταξιδεύω τόσα χρόνια σε όλες τις γωνιές της γης, έχω βρεθεί στα πιο απίθανα μέρη, επιβίωσα από χίλιους δυο κινδύνους και μόλις τώρα ανακαλύπτω πως δεν έχω πυξίδα! Πως είναι δυνατόν ρε γαμώτο;", σκέφτηκε ένα μέρος του μυαλού μου. Η σκέψη, που δεν υπακούει στους φυσικούς νόμους, σαν σκανδάλη έστρεψε τα μάτια μου προς τον ουρανό και αντίκρισα τον ήλιο να με καρφώνει με τις καυτές αχτίδες του.
"Να μια πρώτης τάξεως πυξίδα. Που θα με βγάλει όμως;", αναρωτήθηκα.
Γρήγορα όμως αποτραβήχτηκα από τα μέσα μου καθώς από βόρεια μακρινά είδα να σέρνεται με μεγάλη ταχύτητα προς το μέρος μου κάτι που έμοιαζε σαν ερπετό κάτω από την άμμο. Όσο πλησίαζε όμως γινόταν και μεγαλύτερο σε όγκο σε τέτοιο βαθμό που όταν πλέον έφτασε πολύ κοντά μου, είχε γίνει ένας μικρός αμμόλοφος σε μέγεθος περίπου 2 μέτρων. Ένας ξαφνικός άνεμος δεν μου άφησε περιθώριο να προσπαθήσω να χωρέσω στα μάτια μου αυτό που ήρθε από τόσο μακριά και σταμάτησε εμπρός μου καθώς το αεράκι μεταμορφώθηκε γρήγορα σε έναν μανιασμένο άνεμο που χτυπούσε αλύπητα τον μικρό αμμόλοφο που μόλις είχε έρθει στο διάβα μου. Ο αγέρας κράτησε σε τέτοιο σημείο που ο αμμόλοφος είχε ισοπεδωθεί και από μέσα του ξεπετάχτηκε ένα αλλόκοτο και περίεργο πλάσμα. Χτυπημένος από τον ανελέητο αέρα που λες και εκδηλώθηκε και σταμάτησε αυτοβούλως εκείνη την στιγμή, παραπάτησα δυο βήματα προς τα πίσω σοκαρισμένος από το πλάσμα που στεκόταν σε απόσταση αναπνοής από μένα κι έπεσα ανάσκελα λες και το σώμα μου δεν άντεχε την επιβλητικότητα της παρουσία του.
Πλέον καθαρά μπορούσα να δω τώρα ένα εξωγήινο ον που έμοιαζε σε κάτι σαν σαύρα μεγαλύτερη του ανθρώπου. Ένα κεφάλι που έδειχνε ίδιο με αυτό ενός προϊστορικού βροντόσαυρου με κοιτούσε με άδειο βλέμμα καθώς η γλώσσα του ξεπρόβαλε εξερευνητικά έξω από το στόμα του με τρόπο φιδίσιο. Στημένο πάνω στην ουρά του, και χωρίς πόδια, ίδιο με κόμπρα που χορεύει στην φλογέρα ενός Ινδού κούνησε τα 2 τεράστια φτερά του που θαρρείς πως ήταν ίδια με αυτά που έχουν οι νυχτερίδες αφού και αυτά μαζί με το υπόλοιπο σώμα ήταν χωρίς γούνα ή τρίχωμα. Μια διαφανής, λεπτοφυής κολλώδης μάζα ήταν το μόνο πράγμα που βάσταγε τα σπλάχνα του πλάσματος να μην ξεχυθούν προς τα έξω. Πρέπει να είχα μείνει απόλυτα πετρωμένος και αβοήθητος αφού κατάφερα να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου τουλάχιστον μετά από ένα λεπτό περίπου. Τότε ήταν που ακούστηκε μια φωνή που περισσότερο έμοιαζε να αστράφτει σαν βροντή από τον ουρανό παρά να βγαίνει μέσα από αυτό το Ον.
-"Τι κάνεις Εδώ;", έτσι νομίζω ότι ακούστηκε στα αυτιά μου μια τρελή ανακατωσούρα από ήχους-συλλαβές και ρόγχους. Μάλιστα, σίγουρα θα έπαιρνε κανείς όρκο πως με βεβαιότητα εκεί μπροστά του έβλεπε ένα μυθικό θηρίο να ξερνάει σαν εμετό τις ίδιες τις λέξεις!
-"..."
-"Τι κάνεις μέσα στην Έρημο μου;", η πρόταση έσκασε σαν κεραυνός στα αυτιά μου με μια ηχώ που επαναλαμβανόταν ως την τελευταία της συλλαβή ενώ το ίδιο το πλάσμα αυτή τη φορά έκανε κάποιες συσπάσεις με το φιδίσιο σώμα του σαν να προσπαθούσε σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κρατήσει τις λέξεις μέσα του.
-"Είσαι ο Θεός;", αυτό βρήκα μόνο να ψελλίσω λες και βρισκόμουν σε έκσταση. Τόση δύναμη κυοφορούσε ο Λόγος του που αν δεν υπήρχε αυτό το Ον ολοζώντανο μπροστά μου δεν θα χρειαζόταν καν τέτοια ερώτηση.
-"Τι σημαίνει Θεός;", κι ενώ έσβηνε αργά αργά η ηχώ της πρότασης σαν καπνός στην ατμόσφαιρα, το Ον έφτυσε μόνο την λέξη Θεός επιδεικτικά από το στόμα του σαν να με κορόιδευε για την ερώτηση μου.
-"Είναι η Δύναμη της Αγάπης που ορίζει τον ίδιο τον άνθρωπο και το σύμπαν, αυτό που βλέπουμε και καταλαβαίνουμε με τις 5 μας αισθήσεις σαν την υλική Του αντανάκλαση, αυτό που νιώθει το κάθε μόριο της Ύπαρξης μας όταν είμαστε Αγάπη, αυτό...", από την ταραχή μου θα μπορούσα να το διατυπώσω με χίλιους δυο τρόπους αν δεν πάγωνε το αίμα μου ένας βαθύς ρόγχος του ερπετού που μάλλον με αυτόν τον τρόπο διαφωνούσε μαζί μου.
-"Δεν έχω συναντήσει ποτέ Θεό ή Άνθρωπο", δήλωσε το εξωγήινο Ον και άφησε έναν ήχο αόριστου σφυριχτού γουργουρητού να συνοδεύσει τα λόγια του καθώς οι λέξεις επαναλαμβάνονταν πρώτα μέσα στο κεφάλι μου με τέτοιο τρόπο που είχα την εντύπωση πως πλέον το Ον επικοινωνούσε μαζί μου μέσω τηλεπάθειας.
-"Κανείς και τίποτα δεν έχει υπάρξει Εδώ. Ακόμα και αυτό που αντιλαμβάνεσαι και εισπράττεις ως Τρισδιάστατη Εικόνα δεν είναι υπαρκτό και δεν έχει καμία σχέση με αυτό που εσύ έχεις εντυπώσει μέσα σου σαν απέραντη Έρημο. Ούτε εγώ φυσικά έχω την μορφή που σου λένε τα μάτια σου. Έχω την μορφή που εσύ μου έδωσες σαν υποσυνείδητη έννοια των Φόβων σου".
Δεν μπορούσα να καταλάβω τίποτα. Άκουγα και δεν άκουγα αυτά που αποκαλύπτονταν μέσα στο κεφάλι μου. Ήμουν χαμένος...
-"Χάθηκα...", είπα χωρίς κουράγιο και σε απολογητικό ύφος επτασφράγιστης ομολογίας συνέχισα να εξωτερικεύω μεγαλόφωνα τις σκόρπιες σκέψεις μου σαν να ήμουν μόνος,
-"Ταξίδευα για καιρό. Περπάτησα και στις 5 Ηπείρους και μετά ένιωσα πως δεν με χωρά η Γη. Σε κάποια φάση του ταξιδιού μου βρέθηκα σε μια διασταύρωση στην μέση της Ερήμου με τέσσερα μονοπάτια να απλώνονται στο πουθενά! Χάθηκα..."
-"Έχεις 4 ευκαιρίες προς την Απελευθέρωση του Εαυτού. Ένα μονοπάτι για την κάθε ζωή. Σου απομένουν 4 τελευταίες ζωές ώστε να αποδεχθείς πως όλα τα μονοπάτια στο ίδιο προορισμό βγάζουν. Κοίταξε να πορευτείς με την Χάρη του Απερίγραπτου ειδάλλως θα πρέπει να ξανασυναντηθούμε στο προσεχές μέλλον...", με πρόσταξε η Φωνή καθώς έσβηναν και οι τελευταίες λέξεις που έμοιαζαν σαν να λένε "...Διόλου τυχαίως την επόμενη φορά".
Κατόπιν, το μόνο που θυμάμαι είναι ότι η Τετάρτη με καλημέρισε με τόσο επίπονη ζαλάδα που υποχρεώθηκα να μείνω πολύ ώρα ακόμη στο κρεβάτι ώστε να συνειδητοποιήσω πως είχα δει ακόμη ένα όνειρο.
Βρισκόμουν όρθιος στη μέση μιας διασταύρωσης. Εκεί ακριβώς που τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα έμοιαζαν να τέμνονται με επίκεντρο και κοινή κατάληξη εμένα. Κοιτούσα Βορρά-Νότο-Ανατολή-Δύση χωρίς να είμαι σε θέση να διακρίνω μια διαφορά στο τοπίο που με περιβάλει ώστε να μπορώ να πω με σιγουριά από που έρχομαι και προς τα που πηγαίνω. Κανένας θάμνος, κανένα ζώο τριγύρω, κανένα σημείο ζωής ή εν γένη σημάδι που αν μη τι άλλο θα δήλωνε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο πως δεν είμαι μόνος στην μέση του πουθενά. Έβαλα το χέρι στην τσέπη. Ψαχουλεύοντας μάταια συνειδητοποίησα πως ποτέ δεν είχα πυξίδα στην πορεία της ζωής μου και αυτό κάπως με σόκαρε.
"Ταξιδεύω τόσα χρόνια σε όλες τις γωνιές της γης, έχω βρεθεί στα πιο απίθανα μέρη, επιβίωσα από χίλιους δυο κινδύνους και μόλις τώρα ανακαλύπτω πως δεν έχω πυξίδα! Πως είναι δυνατόν ρε γαμώτο;", σκέφτηκε ένα μέρος του μυαλού μου. Η σκέψη, που δεν υπακούει στους φυσικούς νόμους, σαν σκανδάλη έστρεψε τα μάτια μου προς τον ουρανό και αντίκρισα τον ήλιο να με καρφώνει με τις καυτές αχτίδες του.
"Να μια πρώτης τάξεως πυξίδα. Που θα με βγάλει όμως;", αναρωτήθηκα.
Γρήγορα όμως αποτραβήχτηκα από τα μέσα μου καθώς από βόρεια μακρινά είδα να σέρνεται με μεγάλη ταχύτητα προς το μέρος μου κάτι που έμοιαζε σαν ερπετό κάτω από την άμμο. Όσο πλησίαζε όμως γινόταν και μεγαλύτερο σε όγκο σε τέτοιο βαθμό που όταν πλέον έφτασε πολύ κοντά μου, είχε γίνει ένας μικρός αμμόλοφος σε μέγεθος περίπου 2 μέτρων. Ένας ξαφνικός άνεμος δεν μου άφησε περιθώριο να προσπαθήσω να χωρέσω στα μάτια μου αυτό που ήρθε από τόσο μακριά και σταμάτησε εμπρός μου καθώς το αεράκι μεταμορφώθηκε γρήγορα σε έναν μανιασμένο άνεμο που χτυπούσε αλύπητα τον μικρό αμμόλοφο που μόλις είχε έρθει στο διάβα μου. Ο αγέρας κράτησε σε τέτοιο σημείο που ο αμμόλοφος είχε ισοπεδωθεί και από μέσα του ξεπετάχτηκε ένα αλλόκοτο και περίεργο πλάσμα. Χτυπημένος από τον ανελέητο αέρα που λες και εκδηλώθηκε και σταμάτησε αυτοβούλως εκείνη την στιγμή, παραπάτησα δυο βήματα προς τα πίσω σοκαρισμένος από το πλάσμα που στεκόταν σε απόσταση αναπνοής από μένα κι έπεσα ανάσκελα λες και το σώμα μου δεν άντεχε την επιβλητικότητα της παρουσία του.
Πλέον καθαρά μπορούσα να δω τώρα ένα εξωγήινο ον που έμοιαζε σε κάτι σαν σαύρα μεγαλύτερη του ανθρώπου. Ένα κεφάλι που έδειχνε ίδιο με αυτό ενός προϊστορικού βροντόσαυρου με κοιτούσε με άδειο βλέμμα καθώς η γλώσσα του ξεπρόβαλε εξερευνητικά έξω από το στόμα του με τρόπο φιδίσιο. Στημένο πάνω στην ουρά του, και χωρίς πόδια, ίδιο με κόμπρα που χορεύει στην φλογέρα ενός Ινδού κούνησε τα 2 τεράστια φτερά του που θαρρείς πως ήταν ίδια με αυτά που έχουν οι νυχτερίδες αφού και αυτά μαζί με το υπόλοιπο σώμα ήταν χωρίς γούνα ή τρίχωμα. Μια διαφανής, λεπτοφυής κολλώδης μάζα ήταν το μόνο πράγμα που βάσταγε τα σπλάχνα του πλάσματος να μην ξεχυθούν προς τα έξω. Πρέπει να είχα μείνει απόλυτα πετρωμένος και αβοήθητος αφού κατάφερα να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου τουλάχιστον μετά από ένα λεπτό περίπου. Τότε ήταν που ακούστηκε μια φωνή που περισσότερο έμοιαζε να αστράφτει σαν βροντή από τον ουρανό παρά να βγαίνει μέσα από αυτό το Ον.
-"Τι κάνεις Εδώ;", έτσι νομίζω ότι ακούστηκε στα αυτιά μου μια τρελή ανακατωσούρα από ήχους-συλλαβές και ρόγχους. Μάλιστα, σίγουρα θα έπαιρνε κανείς όρκο πως με βεβαιότητα εκεί μπροστά του έβλεπε ένα μυθικό θηρίο να ξερνάει σαν εμετό τις ίδιες τις λέξεις!
-"..."
-"Τι κάνεις μέσα στην Έρημο μου;", η πρόταση έσκασε σαν κεραυνός στα αυτιά μου με μια ηχώ που επαναλαμβανόταν ως την τελευταία της συλλαβή ενώ το ίδιο το πλάσμα αυτή τη φορά έκανε κάποιες συσπάσεις με το φιδίσιο σώμα του σαν να προσπαθούσε σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κρατήσει τις λέξεις μέσα του.
-"Είσαι ο Θεός;", αυτό βρήκα μόνο να ψελλίσω λες και βρισκόμουν σε έκσταση. Τόση δύναμη κυοφορούσε ο Λόγος του που αν δεν υπήρχε αυτό το Ον ολοζώντανο μπροστά μου δεν θα χρειαζόταν καν τέτοια ερώτηση.
-"Τι σημαίνει Θεός;", κι ενώ έσβηνε αργά αργά η ηχώ της πρότασης σαν καπνός στην ατμόσφαιρα, το Ον έφτυσε μόνο την λέξη Θεός επιδεικτικά από το στόμα του σαν να με κορόιδευε για την ερώτηση μου.
-"Είναι η Δύναμη της Αγάπης που ορίζει τον ίδιο τον άνθρωπο και το σύμπαν, αυτό που βλέπουμε και καταλαβαίνουμε με τις 5 μας αισθήσεις σαν την υλική Του αντανάκλαση, αυτό που νιώθει το κάθε μόριο της Ύπαρξης μας όταν είμαστε Αγάπη, αυτό...", από την ταραχή μου θα μπορούσα να το διατυπώσω με χίλιους δυο τρόπους αν δεν πάγωνε το αίμα μου ένας βαθύς ρόγχος του ερπετού που μάλλον με αυτόν τον τρόπο διαφωνούσε μαζί μου.
-"Δεν έχω συναντήσει ποτέ Θεό ή Άνθρωπο", δήλωσε το εξωγήινο Ον και άφησε έναν ήχο αόριστου σφυριχτού γουργουρητού να συνοδεύσει τα λόγια του καθώς οι λέξεις επαναλαμβάνονταν πρώτα μέσα στο κεφάλι μου με τέτοιο τρόπο που είχα την εντύπωση πως πλέον το Ον επικοινωνούσε μαζί μου μέσω τηλεπάθειας.
-"Κανείς και τίποτα δεν έχει υπάρξει Εδώ. Ακόμα και αυτό που αντιλαμβάνεσαι και εισπράττεις ως Τρισδιάστατη Εικόνα δεν είναι υπαρκτό και δεν έχει καμία σχέση με αυτό που εσύ έχεις εντυπώσει μέσα σου σαν απέραντη Έρημο. Ούτε εγώ φυσικά έχω την μορφή που σου λένε τα μάτια σου. Έχω την μορφή που εσύ μου έδωσες σαν υποσυνείδητη έννοια των Φόβων σου".
Δεν μπορούσα να καταλάβω τίποτα. Άκουγα και δεν άκουγα αυτά που αποκαλύπτονταν μέσα στο κεφάλι μου. Ήμουν χαμένος...
-"Χάθηκα...", είπα χωρίς κουράγιο και σε απολογητικό ύφος επτασφράγιστης ομολογίας συνέχισα να εξωτερικεύω μεγαλόφωνα τις σκόρπιες σκέψεις μου σαν να ήμουν μόνος,
-"Ταξίδευα για καιρό. Περπάτησα και στις 5 Ηπείρους και μετά ένιωσα πως δεν με χωρά η Γη. Σε κάποια φάση του ταξιδιού μου βρέθηκα σε μια διασταύρωση στην μέση της Ερήμου με τέσσερα μονοπάτια να απλώνονται στο πουθενά! Χάθηκα..."
-"Έχεις 4 ευκαιρίες προς την Απελευθέρωση του Εαυτού. Ένα μονοπάτι για την κάθε ζωή. Σου απομένουν 4 τελευταίες ζωές ώστε να αποδεχθείς πως όλα τα μονοπάτια στο ίδιο προορισμό βγάζουν. Κοίταξε να πορευτείς με την Χάρη του Απερίγραπτου ειδάλλως θα πρέπει να ξανασυναντηθούμε στο προσεχές μέλλον...", με πρόσταξε η Φωνή καθώς έσβηναν και οι τελευταίες λέξεις που έμοιαζαν σαν να λένε "...Διόλου τυχαίως την επόμενη φορά".
Κατόπιν, το μόνο που θυμάμαι είναι ότι η Τετάρτη με καλημέρισε με τόσο επίπονη ζαλάδα που υποχρεώθηκα να μείνω πολύ ώρα ακόμη στο κρεβάτι ώστε να συνειδητοποιήσω πως είχα δει ακόμη ένα όνειρο.
8.12.06
24 Hour Party People
How old are you?
Are you old enough?
Should you be in here watching that?
And how old are you?
Are you owning up?
Should you be in here with?
Twenty four hour party people plastic face 'can't' smile the white out
With the twenty four hour party people plastic face 'can't' smile the white out
You come(ah) beaten
So why don't you join in?
You come(ah) beaten
So why don't you join in with?
Twenty four hour party people plastic face 'can't' smile the white out
With the twenty four hour party people plastic face 'can't' smile the white out
I can see you through the door.
You been chewing bread and water.
And there's a grudge on you - you know not ought not to have.
You've been running around the racetrack
You've been running around the racetrack
Put that mother to bed to bed
Put that mother to bed
With the twenty four hour party people plastic face 'can't' smile a white out
Cos' I have to wait for you to conduct.
Press the pause of the self destruct.
With the twenty four hour party people plastic face 'can't' smile the white out
With the twenty four hour party people ...
Now better you're the white out ...
I need full-time
I don't need part-time
I need 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7
3, 6, 5 all the time
I need 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 third time
I don't need a part-time
I need a 3, 6, 5
Oh - No days off ...
Twenty four hour party people plastic face 'can't' smile the white out ...
I need 1, 2, 3, 4,5,6,7
3, 6, 5 all the time
I need 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 third time
I don't need a part-time
I need a 3, 6, 5
~Happy Mondays~
Υ.Γ.:
- Τι κι αν ορισμένες φορές ρουφάνε τα τσιμέντα και οι γκρίζοι τοίχοι τα κέφια μας;
- Above All, The Law Of 4L ... Blessed Be!
7.12.06
Το Αστέρι και η Ευχή
Πέρασε σαν φλας μέσα από το κεφάλι μου μια απίστευτα "ηχηρή" μέρα, με εκατοντάδες ευχές να ταξιδεύουν στα αυτιά της καρδιάς μου οι οποίες σαφώς και αποδίδονταν προς χάριν ονομαστικής εορτής. Την ίδια στιγμή θα ήθελα να πιστεύω ότι όλο αυτό έγινε και εκδηλώθηκε έτσι όπως του ήταν γραφτό, όχι μόνον για τη στείρα εκπλήρωση μιας πασιφανής χρηστής αφορμής αλλά με πραγματική αιτία την εκ βαθέων καρδιάς "προσταγή" στο να τιμήσουμε τον Άνθρωπο και όχι φυσικά ένα όνομα. Παρακινημένος λοιπόν από το αίσθημα αμοιβαιότητας που τρέφω για τις ανθρώπινες σχέσεις, σε όλους όσους κατέχουν τον τίτλο του φίλου ή του γνωστού, θα ήθελα κι εγώ με την σειρά μου να τους ευχηθώ κάτι.
Εκπληρώνω την ψυχική ηρεμία και γαλήνη μου μέσα από την σχέση μου με όλους εσάς. Αδειάζω και γεμίζω μέσα από σας. Ακόμη και για την ίδια την ύπαρξη μου βρίσκω νόημα και χρησιμότητα όταν αρέσκομαι ευλαβικά να υποκλίνομαι στην μεγαλειότητα της Υπηρεσίας από τον Άνθρωπο για τον Άνθρωπο. Μαθαίνω καλύτερα τον εαυτό μου. Πολλές φορές έχοντας σαν πυξίδα τα βιώματα της πολύπλοκης φτιαξιάς μας και την μορφή της παρουσίας σας κόντα μου σαν έσοπτρο της ανθρώπινης φύσης μου, μπορώ και αξιώνω άποψη για μένα και τον κόσμο περιλαμβάνοντας όχι μόνο τα δικά μου βιώματα αλλά και τα δικά σας. Η θέληση μου για πραγματική αξίωση των ανθρώπινων σχέσεων και η καθημερινή μου προσπάθεια ώστε να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος δεν είναι ένα όνειρο αλλά κάτι που προσπαθώ να βιώνω καθημερινά μέσα από την τριβή μου με όλους εσάς τους τόσο διαφορετικούς μεταξύ σας. Αδιαφορώ τι θα καρπωθώ κάτω από την περσόνα της ιδιότητας του φίλου ή του γνωστού. Δεν αποτελεί αυτοσκοπό μου το να ανταλλάξω κοινωνικές λυκοφιλίες αλλά το να φυτέψω λίγη καλοσύνη στο περιβόλι της γης που περπατούμε μιας και για χιλιάδες φεγγάρια κάποιοι άλλοι το ποτίζουν με περίσσια μικρότητα, σκότος, κακία και αρνητικότητα. Τώρα το τι θα φυτρώσει στις καρδιές σας κατόπιν, δεν εξαρτάται από μένα αλλά από το πόσο πρόσφορο και γόνιμο μπορεί να είναι το χώμα της καρδιάς σας. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν ευδοκιμούν όλοι οι καρποί σε όλα τα μέρη.
Ωστόσο, ανεξάρτητα από την τύχη και την ροπή του καθενός μας πάνω στην ραχοκοκκαλιά της ζωής εύχομαι σε όλους μας να είμαστε πρωτίστως Άνθρωποι που κάτω από την ομπρέλα μας θα χωρούν όσοι περισσότεροι είναι δυνατόν. Να μην ξεχνάμε ότι όπως και εμείς, έτσι και οι διπλανοί μας είναι και εκείνοι φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό που φτιάχνονται τα όνειρα ώστε να βοηθάμε ο ένας τον άλλον να εκπληρώσει ο καθένας το προσωπικό του Όνειρο.
Χρόνια...Καλά σε όλους μας!
Photo Source:
http://www.t-tutorials.com/data/Image/tutorials/Falling_Star/star14.jpg
Εκπληρώνω την ψυχική ηρεμία και γαλήνη μου μέσα από την σχέση μου με όλους εσάς. Αδειάζω και γεμίζω μέσα από σας. Ακόμη και για την ίδια την ύπαρξη μου βρίσκω νόημα και χρησιμότητα όταν αρέσκομαι ευλαβικά να υποκλίνομαι στην μεγαλειότητα της Υπηρεσίας από τον Άνθρωπο για τον Άνθρωπο. Μαθαίνω καλύτερα τον εαυτό μου. Πολλές φορές έχοντας σαν πυξίδα τα βιώματα της πολύπλοκης φτιαξιάς μας και την μορφή της παρουσίας σας κόντα μου σαν έσοπτρο της ανθρώπινης φύσης μου, μπορώ και αξιώνω άποψη για μένα και τον κόσμο περιλαμβάνοντας όχι μόνο τα δικά μου βιώματα αλλά και τα δικά σας. Η θέληση μου για πραγματική αξίωση των ανθρώπινων σχέσεων και η καθημερινή μου προσπάθεια ώστε να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος δεν είναι ένα όνειρο αλλά κάτι που προσπαθώ να βιώνω καθημερινά μέσα από την τριβή μου με όλους εσάς τους τόσο διαφορετικούς μεταξύ σας. Αδιαφορώ τι θα καρπωθώ κάτω από την περσόνα της ιδιότητας του φίλου ή του γνωστού. Δεν αποτελεί αυτοσκοπό μου το να ανταλλάξω κοινωνικές λυκοφιλίες αλλά το να φυτέψω λίγη καλοσύνη στο περιβόλι της γης που περπατούμε μιας και για χιλιάδες φεγγάρια κάποιοι άλλοι το ποτίζουν με περίσσια μικρότητα, σκότος, κακία και αρνητικότητα. Τώρα το τι θα φυτρώσει στις καρδιές σας κατόπιν, δεν εξαρτάται από μένα αλλά από το πόσο πρόσφορο και γόνιμο μπορεί να είναι το χώμα της καρδιάς σας. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν ευδοκιμούν όλοι οι καρποί σε όλα τα μέρη.
Ωστόσο, ανεξάρτητα από την τύχη και την ροπή του καθενός μας πάνω στην ραχοκοκκαλιά της ζωής εύχομαι σε όλους μας να είμαστε πρωτίστως Άνθρωποι που κάτω από την ομπρέλα μας θα χωρούν όσοι περισσότεροι είναι δυνατόν. Να μην ξεχνάμε ότι όπως και εμείς, έτσι και οι διπλανοί μας είναι και εκείνοι φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό που φτιάχνονται τα όνειρα ώστε να βοηθάμε ο ένας τον άλλον να εκπληρώσει ο καθένας το προσωπικό του Όνειρο.
Χρόνια...Καλά σε όλους μας!
Photo Source:
http://www.t-tutorials.com/data/Image/tutorials/Falling_Star/star14.jpg
3.12.06
Το Όνειρο του Σκύλου
"Να σου εξομολογηθώ κάτι;"
"Πες το"
"Υπάρχουν φορές που όταν σκέφτομαι..."
"Μπα, από πότε σκέφτεσαι και του λόγου σου;"
"Εντάξει, μπορεί να μην γίνεται συχνά αλλά όταν το νιώθω και συμβαίνει..."
"Βλέπω, το νιώθεις κιόλας!"
"Ε ναι, μα το θέμα είναι πως όταν σκέφτομαι τότε μερικές φορές αναρωτιέμαι..."
"Ααα, έχεις πολύ μεγάλο θράσσος τελικά!
Στην αρχή λες ότι σου συμβαίνει να σκέφτεσαι και έπειτα αναρωτιέσαι και από πάνω. Πως τολμάς ρεεε;! Τι σκάτα προσπαθείς να μου πεις τόση ώρα τσόγλανε;;"
"Είμαι ζωντανός;"
Στην αρχή λες ότι σου συμβαίνει να σκέφτεσαι και έπειτα αναρωτιέσαι και από πάνω. Πως τολμάς ρεεε;! Τι σκάτα προσπαθείς να μου πεις τόση ώρα τσόγλανε;;"
"Είμαι ζωντανός;"
Photo Source: http://students.oneonta.edu/macuem90/Art.html
2.12.06
Το Παιχνίδι του Τέλους.
Το Παιχνίδι του Τέλους δεν χωρά άλλη Αρχή,
Το Παιχνίδι του Τέλους δεν θα σε βρει εκεί.
Σήμαντρο η ζωή στης καρδιάς σου την πλάνη
όμορφη και συ σαν τ'αστρο της μορφής μαργαριτάρι.
Έφυγα, έφυγα
στη στημένη φλύαρη απρέπεια μου έσβησα
κι έφυγα, έφυγα
από του φαύλου κύκλου της φτηνής αγάπης το έσκασα.
Τι κι αν ήμουν στου ανύποπτου οδοιπόρου την πορεία
μια φευγαλέα ματιά που φορούσε την ευτελή αγωνία της στιγμής;
Στείρα και άκαρπη η φτιαξιά του Έρωτα
σαν σε λυγίζει σε κούφιο σπόρο της γόνιμης Αγάπης.
Ευλόγησε με τραγούδι της Καρδιάς
χάρισε στα χείλη μου σταγόνες Αθανασίας
και γίνε σπίθα στα υγρά μου χέρια
πυρπωλόντας την Ύπαρξη μου απ'άκρη σ'άκρη.
Το Παιχνίδι του Τέλους δεν θα σε βρει εκεί.
Σήμαντρο η ζωή στης καρδιάς σου την πλάνη
όμορφη και συ σαν τ'αστρο της μορφής μαργαριτάρι.
Έφυγα, έφυγα
στη στημένη φλύαρη απρέπεια μου έσβησα
κι έφυγα, έφυγα
από του φαύλου κύκλου της φτηνής αγάπης το έσκασα.
Τι κι αν ήμουν στου ανύποπτου οδοιπόρου την πορεία
μια φευγαλέα ματιά που φορούσε την ευτελή αγωνία της στιγμής;
Στείρα και άκαρπη η φτιαξιά του Έρωτα
σαν σε λυγίζει σε κούφιο σπόρο της γόνιμης Αγάπης.
Ευλόγησε με τραγούδι της Καρδιάς
χάρισε στα χείλη μου σταγόνες Αθανασίας
και γίνε σπίθα στα υγρά μου χέρια
πυρπωλόντας την Ύπαρξη μου απ'άκρη σ'άκρη.
1.12.06
ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ
Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω
Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυό ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο
Χάθηκα και γω κάποια βραδιά
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ'άστρα μες στην λασπουργιά
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι
μου'γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιά
το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι
Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυό ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω
Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυό ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο
Χάθηκα και γω κάποια βραδιά
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ'άστρα μες στην λασπουργιά
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι
μου'γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιά
το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι
Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυό ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο
~Σταμάτης Κραουνάκης~
Υ.Γ.: Αφιερωμένο στην Ψυχή που με περιμένει καρτερικά στα γρανάζια του Χρόνου κάπου εκεί έξω. Όταν τύχει και τα φέρει η ζωή ώστε να ανταμώσουμε θα της το ψιθυρίσω απαλά στο αυτί.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
