21.3.07
16.3.07
Θα με Θυμηθείς
Όταν έρθει απροειδοποίητα εκείνη η στιγμή που θα πρέπει να διασχίσω το σκοτεινό δωμάτιο θα ανοίξω με σιγουριά την πόρτα εξόδου της Αυτοκρατορίας των Ανάπηρων, θα κοιτάξω προς τον ουρανό και θα αφήσω τις αχτίδες του ζωοδότη ήλιου να μεταδώσουν μέσα στο κάθε κύτταρο μου την μεγαλοσύνη του αέναου Φωτός.
Δεν θα μιλήσω.
Θα αφήσω την Σιωπή να αγκαλιάσει την φωτεινή σκιά μου και να μου περιγράψει όλα αυτά που ήθελα να κάνω μα ποτέ δεν τα πλησίασα.
Θα κλείσω πονηρά το μάτι στην ματαιότητα αυτού του κόσμου και θα κολυμπήσω μέσα στο Φως γνωρίζοντας από Πριν πως ανέκαθεν είχα το μυαλό μου στο Μετά.
Μπορώ από τώρα να με φανταστώ να κάθομαι γαλήνιος σε μια Αγέλαστη Πέτρα και να κοιτάζω με περίσσια καρτερικότητα όλα αυτά που γράφτηκαν για μένα χωρίς εμένα.
Έχοντας εθελούσια εξέλθει από το σκοτεινό δωμάτιο θα σκουπίσω τον Πόνο από τα χέρια μου και ακουμπώντας το χέρι μου στο στέρνο θα αφήσω σαν κύκνειο άσμα ένα τελευταίο δάκρυ για την μοίρα αυτού του κόσμου και κοσμάκη.
Αυτού του χωροχρόνου που με χωρά και με πετά συνεχώς σε κάτι που μοιάζει με αληθινή καταγωγή και προορισμό.
Γνωρίζω πως "εκδίδομαι" σε μάτια μισόκλειστα και βλέμματα θολά, πως κάποιοι γλύφουν τις πληγές του όταν με διαβάζουν και κάποιες ονειρεύονται να σταματήσουν να ονειρεύονται διαδικτυακούς δράκους & πρίγκιπες καβάλα σε άσπρο άτι.
Δεν σκοπεύω να είμαι για πολύ καιρό ανάμεσα σας.
Σχετικός ο Χρόνος θα μου πείτε για τον καθένα αλλά σίγουρα δεν θα είναι σχετική η αποχώρηση μου μέσα από αυτό το σκοτεινό δωμάτιο.
Η άλλη πλευρά του Κόσμου με περιμένει.
Πιο φωτεινή.
Χωρίς Πόνο.
Χωρίς Φόβο.
Χωρίς Πάθος.
Η άλλη πλευρά του Κόσμου όλους μας περιμένει.
Ανέκαθεν ένιωθα πως δεν είμαι από τούτο τον κόσμο.
Δεν νιώθω στο παραμικρό γήινα σε ότι αφορά το άτομο μου.
Μικρό παιδί με ρώταγαν τι ιδέα έχω για τον εαυτό μου και τους έλεγα πως είμαι εξωγήινος...ακόμα το πιστεύω.
Κάθομαι σε μια γωνιά και παρακολουθώ όλα αυτά που είναι δύσκολο να παρακολουθήσει νηφάλια έλλογος νους. Πολλές φορές αρκετά πράγματα που αφορούν τον κόσμο σας, με έναν άμεσο και ευθύ τρόπο θα μπορούσα να πω πως πολύ απλά δεν χωράνε μέσα στο μυαλό μου. Όχι γιατί συμβαίνουν από ανθρώπους αλλά επειδή πράττονται από ανθρώπους σε ανθρώπους.
Πως να χωρέσει μέσα μου τόση ματαιοδοξία;
Τόσος άκρατος Πόνος;
Κοιτάζω τα δεμένα μου χέρια και αρχίζω να δαγκώνω τις χειροπέδες που μου σφίγγουν τους καρπούς.
Τα δόντια μου ματώνουν από την υπερπροσπάθεια και επειδή δεν μπορώ να κόψω τα δεσμά μου αρχίζω και δαγκώνω τις φλέβες μου ξεσκίζοντας κάθε σύνδεση που έχω αναπτύξει με το σάρκινο περίβλημα μου.
Κοιτάζω τις αιματοβαμμένες μου παλάμες και ξέρω πως έπλυνα τα χέρια μου εκτός από αίμα αλλά και με όρκο ιερό.
Εδώ και χρόνια θυμάμαι τα λόγια του Κ. και κάθε φορά αναλογίζομαι το πόσο δίκιο είχε.
"Αγαπώ τους ανθρώπους για αυτό που θα μπορούσαν να είναι
και τους μισώ για αυτό που έχουν επιλέξει να είναι"
Αγαπώ λοιπόν τον εαυτό μου για αυτό που θα μπορούσε να είναι
και τον μισώ για αυτό που επέλεξε να γίνει.
Μέσα σε μια στιγμή.
Μέσα σ'ένα βράδυ.
Μέσα σε μια ζωή.
Το Φως της Αγάπης θα μας καθαρίσει από τις λάσπες που κουβαλούμε επί σειρά ζωών και θα μας κάνει να φαινόμαστε στα μάτια των άλλων όπως ακριβώς είμαστε.
Θα με θυμηθείς...
9.3.07
8.3.07
Πόσο κάνει ένα σπίτι στον Παράδεισο;
Για να σας λυθεί η απορία μπορείτε να καλέσετε τον παρακάτω αριθμό. Αφήστε να χτυπήσει μερικές φορές και μετά ακούστε το μήνυμα του τηλεφωνητή. Σε αυτές τις εποχές όλα πουλιούνται και σε λογικές τιμές.
Φτάνει να έχεις τις άκρες σου...ακόμα και στον Παράδεισο.
5.3.07
Κάνε μου τη Χάρη
Όταν ανοίγεις την καρδιά σου κράτα ρε και λίγο αβάντα
όλα τον κόπο δεν αξίζουν το ίδιο πάντα
μην ξεγελίεσαι και σε παίρνουν χαμπάρι με την πρώτη
μπορεί η τύχη να σου χρωστάει έναν προδότη.
Ή ακόμα ένα φίδι με την γλώσσα ποτισμένη
με φαρμάκι που αντέχει στον καιρό δεν ξεθυμαίνει
μην το χαϊδεύεις λοιπόν κι όταν άκακο σου μοιάζει
κάνε το πρώτος να τρομάζει
Τι έχεις να χάσεις το καλό ή το κακό
έτσι κι αλλιώς θα σε δαγκώσει όταν σε βρεί βολικό
θα τυλιχτεί απ’το λαιμό σου
θ’αλλάξει δέρμα να ξαλαφρώσει απ’τον καημό σου
Σ’αυτά τα μέρη από παλιά μας ζώνουν τα φίδια
δε βρήκα ούτε ένα ρε να κουβαλάει πάνω του αρχίδια
δε βρήκα ούτε ένα να τελειώνει μοναχό του
πάντα κάποιος θα υπήρχε που γελούσε στο χαμό του
Σύνδρομο της κατοχής ή μετάλλαξη εποχής
που οι ρουφιάνοι τώρα είναι άνευ ενοχής
έχουν κώδικα κοινό ίδιο λάκο για φωλιά
κι από κει που δαγκωνόντουσαν ν' αλλάζουν φιλιά
Ζευγαρώνουν με καμάρι και φωνάζουν δυνατά
είναι κάτι που γνωρίζουν καλά τα ερπετά
δεν τα ξέρω εγω αυτά και πάρτε το χαμπάρι
όποιος προδόσει μια φορά θα μου χρωστάει και μια χάρη
Όσα σου έταξα λοιπόν να τα θυμάσαι καλά
κι όταν θα σέρνεσαι όπως λέει κι η κατάρα χαμηλά
να ’χεις το νου σου άμα ταιριάξει το φαρμάκι θα σου βγάλω
και να το πιείς με το ζόρι θα σε βάλω
Θα θέλει το κορμί σου την ψυχή σου ν’ αδειάσει
κι ένα θάνατο αργό να σου ταιριάζει
θα θέλει την ντροπή σου λάφυρο για τη ζωή σου
κι όταν θέλουν οι τύψεις θα ξεδιψάνε στην πληγή σου
Γι’ αυτό σου λέω κράτα το μάτι ανοιχτό όταν κοιμάσαι
μια νύχτα σαν κι αυτή θα ’ρθω που θα φοβάσαι
να σου τυλίξω το λαιμό με λίγη λάσπη απ’ το βάλτο
μας περισσεύει το κακό εκεί κάτω
Μας περισσεύουν κι οι μύθοι αλλά απ’ αυτό δε σου χαρίζω
σου ’χα φτιάξει ένα ψέμα τώρα πίσω δε γυρίζω
θα μείνω εδώ κι όσο καιρό και να μου πάρει,
θα περιμένω γι’ αυτό κάνε μου τη χάρη.
Γιατί όπως λέει κι ο σοφός
όταν του ήλιου βγεί το φώς
το φίδι άσε μονάχο να συρθεί
μη το βοηθάς να σηκωθεί.
Τι ωραία η προδοσία σου ’χει φτιάξει ευλυγισία
για να σου δίνουν οι χαμένοι σημασία
σου ζωγράφισε κι ένα χαμόγελο στο στόμα
σού ’φτιαξε μάσκα αφού κατούρησε στο χώμα
Σ’ άλλαξε τη μιλιά κι έδωσε στα πουλιά
για να μιλάνε όσο πετάνε την παλιά
να λένε όποιος την είδε σε μια νύχτα παλικάρι
ότι είμαι εδώ και μου χρωστάει και μια χάρη.
Κάνε μου τη χάρη, όσα σου έταξα να τα θυμάσαι.
Κάνε μου τη χάρη με το ένα μάτι ανοιχτό να κοιμάσαι.
Κάνε μου τη χάρη να μιλάς δυνατά όταν φοβάσαι.
Κάνε μου τη χάρη, για να σ’ ακούω απ’ οπου και να’σαι.
~ Active Member ~
