Le tigre-Deceptacon

Where is God?

"I tried to find him on the Christian Cross, but He was not there;
I went to the Temple of the Hindus and to the old pagodas,
but I could not find a trace of Him anywhere.
I searched on the mountains and in the valleys
but neither in the heights nor in the depths was I able to find Him.
I went to the Caaba in Mecca, but He was not there either.
I questioned the scholars and philosophers, but He was beyond their understanding.
I then looked into my heart and it was there where He dwelled that I saw Him;
He was nowhere else to be found."


~Jalaluddin Rumi~

Ενωμένοι πριν δύσει ο Ήλιος

Προσπαθώντας να εξηγήσουμε πολλές φορές την τραυματική εμπειρία της ίδιας της ζωής εφευρίσκουμε χίλια δυο επιχειρήματα και ρεαλιστικά συμπεράσματα ώστε να κατανοήσουμε το πως λειτουργούν τα πράγματα αλλά και την θέση μας μέσα σε αυτά. Στις υπηρεσίες μας επιστρατεύονται οι επιστήμες, ο ορθολογισμός, το χρήμα, πολλά και διαφορετικών συμφερόντων δόγματα, νόμοι-κανόνες και εν γένη μια ακολουθία πραγμάτων που αν κάτσω να την αναλύσω μάλλον θα χρειαστούμε πολλά Posts. Όλα όμως τα παραπάνω δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από εμάς. Δεν είναι αλήθειες που δομήθηκαν μέσα μας έπειτα από εσωτερική καλλιέργεια και παρατήρηση. Η πλειοψηφία όσων ανέφερα, έχουν παρουσιαστεί ως τετελεσμένα γεγονότα και φυσικά χωρίς την ενεργή συμμετοχή μας. Πράγματα λοιπόν που μας αφορούν δημιουργήθηκαν και εγκαθιδρύθηκαν χωρίς την απαραίτητη συμμετοχή μας και φυσικά τα περισσότερα εξ'αυτών μας βρήκαν από την πρώτη κιόλας μέρα που ξημέρωσε η γέννηση σε τούτο δω το κοσμικό λημέρι. Οι παγιωμένες και αρτηριοσκληρωτικές θέσεις χαλιναγωγούν σώμα και πνεύμα χωρίς απαραίτητα την συγκατάθεση μας κι αυτό έχει σαν συνέπεια την κυνικότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε τον κόσμο αλλά και το ίδιο το Σύμπαν.
Διαπιστώνω λοιπόν πως ειδικά τούτες τις μέρες της γης όλοι έχουμε ανάγκη τον Μύθο όσο ποτέ άλλοτε. Έχουμε ανάγκη να χτίσουμε το προσωπικό μας παραμύθι. Να αντιμετωπίσουμε τους προσωπικούς μας δράκοντες και να χριστούμε ήρωες στη συνείδηση του εσώτερου σύμπαντος. Το οποίο σαφώς και όσο πιο πλουμιστά στολισμένο είναι από την προσωπική μας μυθοπλασία και κοσμογονία τόσο πιο πολύ μας βοηθά να σταθούμε στις τρικυμίες μιας βίαιης επιβαλλόμενης και στείρας πραγματικότητας. Ακόμη και οι προσωπικές πνευματικές αξίες πολλές φορές λειτουργούν ως ασπίδα στα εκατοντάδες φίδια της Μέδουσας. Η ανάδρομη αφετηρία από την οποία ξεκινά και διαγράφει ένα Blog κάνει ακριβώς αυτό το πράγμα. Η φαντασία και η έμπνευση ενεργούν ως κινητήριος μοχλός αλλά και ως οδηγός για την επαφή και γνωριμία του "άλλου" από τα "μέσα" προς τα "έξω" καθώς υποκαθιστά τις πέντε μας αισθήσεις. Αυτές δηλαδή που μας ορίζουν και μας επηρεάζουν στο μέγιστο βαθμό όταν προσεγγίζουμε κάποιων ή κάτι στην καθημερινότητα μας. Κι επειδή ακριβώς δεν υπάρχουν οι παρεμβολές που αφορούν κατά κύριο λόγο τον υλικό κόσμο, κατά κάποιο τρόπο αυτό ακριβώς μας καθιστά πιο ανοιχτούς σε αυτό που προσλαμβάνουμε από τον άλλο.
Στην καθημερινότητα μας δεν έχουμε να παλέψουμε με τέρατα, δεν χρειάζεται να σώσουμε με όπλο την αγάπη την ωραία κοιμωμένη από τον αιώνιο λήθαργο, δεν καλούμαστε να νικήσουμε τον κακό μάγο για να στεφθούμε ήρωες στα μάτια των παιδιών και των συντρόφων μας. Στην καθημερινότητα μας δεν ισχύει το "Κι αυτοί έζησαν καλά και εμείς καλύτερα". Εκεί αγωνιζόμαστε με νύχια και με δόντια να ανταποκριθούμε στην σκληρή και απάνθρωπη πραγματικότητα ώστε να λέμε πως επιζούμε μέρα με την μέρα και όχι πως ζούμε τη Μέρα. Παλεύουμε να επιβιώσουμε νιώθοντας την ανάσα του θανάτου κάθε στιγμή στην πλάτη μας και ξέρουμε πως το ίδιο το σύστημα δεν πρόκειται να αποδεχθεί κανένα είδος ηρωισμού από την πλευρά μας.
Ας αναλογιστούμε την εσωτερική μας γύμνια εδώ μέσα και το ρίσκο αυτής. Ας αποδεχθούμε το ειλικρινές και το διαφορετικό. Ας σεβαστούμε τον άλλον. Δεν τα ξέρουμε όλα. Πως μπορούμε να γνωρίζουμε και να κρίνουμε τον συνάνθρωπο όταν δεν ξέρουμε τον ίδιο τον εαυτό μας; Πως μπορούμε να διαβάζουμε δέκα αράδες και αυτομάτως καταλήγουμε επί παντός επιστητού που στο κάτω κάτω αφορά το προσωπικό ζόρι του άλλου; Άλλωστε, αν τα ξέραμε όλα και ήμασταν φωτεινοί παντογνώστες δεν θα βρισκόμασταν καν ΕΔΩ. Τόσο απλό είναι. Από την στιγμή που φροντίζει η ίδια η καθημερινότητα να μας δείχνει τα δόντια της σε κάθε ευκαιρία ας φροντίσουμε αν μη τι άλλο να μην φερόμαστε μικρόψυχα. Όταν υπάρχει διχόνοια μεταξύ των ανθρώπων τότε όλοι μας βγαίνουμε χαμένοι στα μάτια του Όντος και όχι κερδισμένοι. Όταν υπερασπιζόμαστε σθεναρά τις υιοθετημένες μικροκοσμικές αντιλήψεις μας και αρνούμαστε να αντιληφθούμε τον κόσμο ως Έναν και το αυτό βάζοντας μπροστάρη το εφήμερο Εγώ μας τότε είναι που η παταγώδης αποτυχία, για έναν κόσμο ενωμένο χωρίς διακρίσεις και ρατσισμό, φαντάζει αναπόφευκτη.
Ο πατέρας μου έλεγε, "Οι πράξεις μας χαρακτηρίζουν και όχι τα λόγια".

Αυτός ο Κόσμος Θάνατος

Είναι οι άνθρωποι με τσακισμένη περηφάνια
Είναι ο κορεσμός που φλερτάρει την παρακμή
Είναι η αποστροφή για κάθε τι αυθεντικό
Είναι αυτού του κόσμου η λατρεία για το εφήμερο.
Είναι ο μύθος της υποταγής και του ταξικού διαχωρισμού
Είναι ο μύθος του γάμου, της πατρότητας και της μητρότητας
Είναι ο μύθος του πάντα ενόχου που πάντα θα απολογείται
Είναι ο μύθος του σκοπού που αγιάζει τα μέσα.
Είναι η οικολογική καταστροφή στ' όνομα του εκσυγχρονισμού
Είναι η απληστία, ο κονφορμισμός, οι ανασφάλειες
Είναι η ιδεολογία στο ψέμα και το υπερτροφικό "εγώ"
Είναι η παγίδα του "ώριμου" και του πετυχημένου
Είναι που πουλάμε τα πάντα για λίγη εξουσία.
Είναι η στιλπνή επιφάνεια και η άγνοια της ουσίας
Είναι που μιλάμε για επιβίωση και όχι για ζωή
Είναι η φιλοσοφία της πολιτικής των ψευδαισθήσεων
Είναι η ψεύτικη απειλή ενός πυρηνικού πολέμου(;)
Είναι τα γηρατειά, ο θάνατος, ο υπέρτατος φόβος.
Είναι το μέλλον, το τόσο σκοτεινό κι αβέβαιο
Είναι μπροστά στη ταπείνωση που σκύβουμε το κεφάλι
Είναι το τίμημα της αποκτήνωσης που θα πληρώσουμε όλοι
Είναι το τίμημα που πληρώνουμε ήδη.
Αυτός ο κόσμος - θάνατος.
Είναι ίσως η ζωή μια όμορφη κατάρα
Είναι που δεν αγαπάω και που αρνούμαι να μισήσω
Είναι που δεν θυμάμαι και που αρνούμαι να ξεχάσω
Είναι που πιο πολύ λυπάμαι τους ανθρώπους
Είναι ίσως η απόκτηση γνώσης το νόημα της ζωής
Είναι που γνώση σημαίνει μοναξιά
Είναι το βλέμμα που αγκαλιάζει την κοφτερή λεπίδα
Είναι η ψυχή που φοράει το αγκάθινο στεφάνι.
Αυτός ο κόσμος - θάνατος.
Είναι τα επιχειρήματα αυτού του κόσμου άθλια
Είναι που δεν μας πενθούν πια
Είναι το καλύτερο που' χει αυτός ο κόσμος να κάνει
Είναι να το βουλώσει.

-ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ-

Lifestyle

Στον τοίχο του Blog μου θα το γράψω για να το διαβάζουν κάθε ειδών νούμερα και τηλεοπτικοί καραγκιοζοπαίχτες.

"Το Lifestyle είναι μαγικό,
από μηδενικό σε κάνει νούμερο."

It's just a ride

Κάνε ένα καλό στον εαυτό σου.

Πάρε το αυτοκίνητο αργά την νύχτα και βόλταρε στο άγνωστο. Μην χαράζεις πορεία όταν θες να ανταμώσεις το απρόσμενο. Άσε την καρδιά να σου δείξει το αυθόρμητο μονοπάτι προς την ελευθερία και κοίταξε απλά να χαρείς την διαδρομή προς το πουθενά. Βάλε μουσική να συμπληρώνει τις σκέψεις σου και φανέρωσε μου στο σκοτάδι το φωτεινό σου πρόσωπο. Αυτό που θα ήθελες να έχεις κάθε μέρα μα φοβάσαι να το αποκαλύψεις. Μέσα στην γαλήνη της νύχτας και καθώς ο κινητήρας θα ρουφά αγώγιστα τα χιλιόμετρα της πολύωρης διαδρομής, άσε την ταχύτητα να σε απογειώσει από την πεζή πραγματικότητα/τραυματικότητα που κυοφορούν οι έγνοιες και θυμήσου...

"It's just a ride"

---The world is like a ride in an amusement park. And when you choose to go on it, you think it’s real because that’s how powerful our minds are. And the ride goes up and down and round and round. It has thrills and chills and it’s very brightly coloured and it’s very loud and it’s fun, for a while. Some people have been on the ride for a long time and they begin to question, is this real, or is this just a ride? And other people have remembered, and they come back to us, they say, “Hey - don’t worry, don’t be afraid, ever, because, this is just a ride…”

And we… kill those people.
“Shut him up.”
“We have a lot invested in this ride. Shut him up. Look at my furrows of worry. Look at my big bank account and my family. This just has to be real.”

Just a ride. But we always kill those good guys who try and tell us that, you ever notice that? And let the demons run amok. But it doesn’t matter because: It’s just a ride. And we can change it anytime we want. It’s only a choice. No effort, no work, no job, no savings and money. A choice, right now, between fear and love. The eyes of fear want you to put bigger locks on your doors, buy guns, close yourself off. The eyes of love, instead, see all of us as one.

Here’s what we can do to change the world, right now, to a better ride. Take all that money that we spend on weapons and defences each year and instead spend it feeding and clothing and educating the poor of the world, which it would many times over, not one human being excluded, and we could explore space, together, both inner and outer, forever, in peace.---*

*Bill Hicks (1961-1994)

Οξύμωρο

"Είμαστε σκλαβωμένοι,
σε μια ελεύθερη αγορά"