Walk the Line

Οδήγησε με, Εαυτέ.

Πάρε με από το χέρι και περπάτησε μαζί μου στα μονοπάτια της καρδιάς. Αφιέρωσε μου αγάπη κι εγώ θα σε συμπονέσω για τις μέρες που έσταζες πόνο και θλίψη. Μίλησε μου για τα θαυμαστά έργα σου και δείξε μου μέσα στον λαβύρινθο του νου, το μονοπάτι το ορθό.
Χαράζει, κι ενώ ανατέλλει αιμορραγώντας ο ήλιος στα μάτια μου, δύει η άπειρη στιγμή. Εκ του μακρόθεν, ακούγεται ένα ηλεκτρικό πρόβατο να βελάζει αρρωστημένα από τα βοσκοτόπια μιας παράλληλης πραγματικότητας κι εγώ πρέπει να επιλέξω αν θ'αποκριθώ ή όχι στο κάλεσμα του για υποταγή. Ταυτοχρόνως, ψυχή τε και σώματι αποζητούν να υπάρξουν έξω από το μαντρί της επιβαλλομένης πραγματικότητας.
Ο άλογος νους και η αδάμαστη καρδιά, ελεύθερα καλπάζουν.

Οδήγησε με, Εαυτέ.

Δίχως ίχνος μισαλλοδοξίας και ματαιότητας. Χωρίς αυταπάτες και περιορισμούς ταξίδεψε με στα καλντερίμια μιας καρδιάς που δεν θα θέτει στόχους προς επίτευξη μα θα αποδέχεται το ταξίδι καθαυτό ως μέγιστο επίτευγμα. Ευλόγησε το χαμόγελο μου και μύρωσε την ανάσα μου με καθαρό αέρα. Σκόρπισε με στις τέσσερις γωνιές του ανέμου και ανέστησε τα κομμάτια μου όταν αγκαλιαστεί η πλάση με αγάπη.


Τέτοιο μεγαλειώδες ταξίδι επιθυμώ μικρέ εαυτέ μου.



Photo Source:
"i walk the line"
by
Swissrolli

Destiny means Destination

"Δεν φοβάμαι να σφίξω το χέρι της μοίρας"

Α 09

Είμαι ακόμα ζωντανός.
Αναπνέω ήλιο, πίνω θάλασσα και κοιτάζω με καθαρό βλέμμα τους ανθρώπους. Η φύση κρατά ζωντανό και περήφανο το αγρίμι που ζει μέσα μου. Το ξεδοντιάρικο και μίζερο αλύχτισμα της πόλης το έχουν εξημερώσει τα ζώα τούτης της άγριας γης. Έχει ημερέψει η ανάσα μου. Απόκτησα ρυθμό και ελευθερία στην καρδιά. Για όσο κρατήσει θα νιώθω απλός και απέριττος Θεός. Δίχως επιπλοκές διαβίωσης και παραναλώματα του νου.
Υπάρχει μόνο το σήμερα.
Ζει μόνο η στιγμή.
Το αεικίνητο μερμήγκι, πεθαίνει όλες τις εποχές από το τραγούδι του τζίτζικα.
Δεν με ακουμπούν οι υπερβολές.
Δεν με αφορά η κούφια βολή.
Δεν με αγγίζουν οι ύπουλες και θανάσιμες βολές σας.
Ελεύθερος, ναι.
Σκοπευτής, όχι.

Θα μου πάρω το μυαλό...εν καιρώ.

Μαλακίες

"Δεν θέλω συμβουλές,
μαλακίες κάνω και μόνος μου"

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου για τους αντιεξουσιαστές

"Κάθε κοινωνικός σχηματισμός που έχει ή θέλει την εξουσία εκτρέφει και εκπαιδεύει μαντρόσκυλα. Το κράτος έχει την αστυνομία και το παρακράτος. Στα κόμματα έχουμε τα ονομαζόμενα «κομματόσκυλα». Επιλέγονται επιθετικές ράτσες και βέβαια εκπαιδεύονται για να αναπτύξουν στο έπακρο αυτή τη ροπή. Αντίθετα οι διάφορες αντιεξουσιαστικές ομάδες δεν έχουν ανάγκη για κάτι τέτοιο γιατί δεν έχουν σκοπό να καταλάβουν την εξουσία ούτε μάντρες να φυλάξουν. Έτσι γίνονται πιο ευάλωτοι σε προβοκάτσιες μα καλύτερα ελεύθεροι και ευάλωτοι παρά σκλάβοι και ασφαλείς. Πολλοί κρύβουν τα πρόσωπά τους είτε για «τεχνικούς» λόγους (προστασία από δακρυγόνα και άλλα παρανοϊκά σκευάσματα καταστολής) είτε και για να μην τους αναγνωρίσουν από τη στιγμή που κάνουν παράνομες ενέργειες. Όποιος φοράει κουκούλα δεν σημαίνει πως είναι δειλός. Είναι δειλός -ας πούμε- ο κομαντάντε Μάρκος;

Κατανοώ τη βία των αδύνατων που προσπαθούν να υπερασπίσουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, έχει ηθικά ερείσματα. Φοβάμαι όμως πως όποιος μολυνθεί από τον ιό της βίας, ακόμα και όταν ο στόχος του είναι ουμανιστικός, θα αποτύχει στο τέλος. Το μέσον κι ο σκοπός αγιάζουν το αποτέλεσμα. Αντί για τη βία προτιμώ την ανέλιξη της πνευματικότητας και την ανθρωπιά ως μέσο για μια καλύτερη ζωή. Παρ' όλα αυτά όμως θεωρώ τους αντιεξουσιαστές σαν το πιο ανιδιοτελές και θαρραλέο τμήμα των κοινωνικών αγωνιστών είτε στα δικά μας πρόσφατα γεγονότα, είτε στο απώτερο παρελθόν είτε στο μέλλον, τοπικά ή παγκόσμια...

Σαν επίλογο, συμπληρώνοντας ίσως τα παραπάνω με κάτι από το διακόνεμα μου, παραθέτω τις δύο τελευταίες στροφές από το ακυκλοφόρητο τραγούδι μου «Ο Σαν Μικέλε Είχε Εναν Κόκκορα»:

Πείτε μου. Μη βρέθηκε η σκάφη που, παλιά,

λουζόμουνα με ήλιο και με χιόνι

ή τα μαλλιά που φύλαξε απ' την πρώτη μου κουρά

η μάνα που ακόμα ρούχα απλώνει;


Το πτυελοδοχείο του Μπακούνιν το χυτό,

σύντροφοι, μήπως βρέθηκε και κείνο,

να φτύσω μέσα με θυμό που οι νέες εποχές

με κάνουνε να μοιάζω μ' αρλεκίνο;"




Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΑΥΓΗ

Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008

Μετα-κίνηση

Όταν ο φόβος που ξερνούν τα ΜΜΕ προσπαθεί στο πέρασμα του να κερώσει το βιός των ανθρώπων, η ανάγκη για κίνηση φαντάζει κάτι παραπάνω από επιτακτική στις μέρες μας. Γατζωμένοι στην σιγουριά μιας αγκαλιάς, στην ασφάλεια της υποτιθέμενης μόνιμης εργασίας, στο προβλέψιμο πρόγραμμα της καθημερινότητας που επιφυλάσει μια τακτοποιημένη προσωπική ζωή και φυσικά έχοντας σε πλήρη φόντο όλο αυτόν τον τρόμο που ξεπηδά μέσα στα σπιτικά μας από τις οθόνες των τηλεοράσεων, η μόνη κι αδιέξοδη λύση σαν πρώτη και τελευταιά σκέψη είναι να καθίσουμε στα αυγά μας και μοιρολατρικά να κλωσίσουμε το πεπρωμένο μας.

Ξαναλέω, η ανάγκη για κίνηση είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική. Ειδικά στις μέρες μας. Η ενέργεια μοιάζει να μαραζώνει όσο στέκεται κανείς σε μια μονοδιάστατη κατάσταση αντίληψης της πραγματικότητας, ο εαυτός ασφυκτιά μέσα σε ένα περιβάλλον όπου κανένας και τίποτα δεν τον προτρέπει να εκφραστεί δημιουργικά και πάνω απ'όλα αληθινά. Η συνέπεια είναι ο καθένας μας να τελεί σε ομηρία της ιδεοληψίας που κουβαλά η φιλοσοφία της "καβάτζας". Αυτό που χαριτολογόντας ονομάζουμε ως "plan B". Ή αλλιώς, η εναλλακτική μας επιλογή στην ύστατη προσπάθεια για σιγουριά απέναντι στο άγνωστο και στα πράγματα που δείχνουν μέρα με την μέρα όλο και πιο ζοφερά μα και επισφαλή για μας και τους γύρω μας.

Εκεί είναι που ορισμένοι από εμάς ψάχνουν για διέξοδο. Αναζητούν μέσα από την συνεχή μετα-κίνηση να μην βαλτώσουν σε οριοθετημένες περιοχές που ανήκουν και εκμεταλλεύονται άλλοι. Χωρίς εκπτώσεις, ημίμετρα και συμβιβασμούς κοιτάζουν τα μέσα τους και προσπαθούν αν μη τι άλλο να συμφιλιωθούν με όλα αυτά που ζητά η καρδιά. Τα απλά και τα αληθινά. Τι να το κάνεις άλλωστε το περιτύλιγμα όταν το περιεχόμενο είναι από ανούσιο ως ανύπαρκτο; Πως να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη όταν ξέρεις πως η ζωή σου είναι επτά μέρες ψέματα;
Γι'αυτό λοιπόν, η προσωπική μας ανάμιξη στα πεπραγμένα της κοινωνίας αλλά και το προσωπικό μας παράδειγμα στους τρίτους μπορεί να λειτουργήσει σαν φάρος για τις ευαίσθητες πυξίδες των ψυχών των ανθρώπων αλλά και σαν κόκκινο πανί για τους εξουσιαστές συνειδήσεων.

Αυτό υπήρχε ανέκαθεν, με την διαφορά, πως πλέον οι καιροί είναι πολλοί δύσκολοι για πρίγκιπες. Διότι, όλο αυτό το σκηνικό για το οποίο και μιλούμε σε παγκόσμιο επίπεδο σαφώς και δεν είναι φανταστικό στην ολότητα του. Είναι ηλίου φαεινότερον πως ορισμένα κέντρα εξουσίας με αριθμητή την πλουτοκρατία και παρανομαστή την δύναμη ισούντε την κυριαρχία απέναντι στις μάζες. Δημιουργούν πολέμους, οικονομικές κρίσεις, διαμορφώνουν τάσεις ζωής και συντηρούν δίπολα στημένων αντιπαραθέσεων.

'Οπως έλεγε ο Λάο Τσε,

"για να δυναμώσεις κάτι πρέπει να το αποδυναμώσεις πρώτα".

Σε περίπτωση που δεν το έχεις καταλάβει οδεύουμε προς το απόλυτο μηδέν. Προς την ολική ισοπέδωση που επιφυλάσει η απληστεία. Στην εξομοίωση κρίσεων και συνειδήσεων που πλέον μόνο οι νηφάλιοι σε νου, καρδιά και πνεύμα μπορούν να αντισταθούν.

Chinese love poem

"Fallen flower follows flowing water.
Flowing water wants to flow with
fallen flower upon it..."