Έτος 2525

Δέλτα

Δεν ξέρω πώς συμβαίνει
Μια σταγονίτσα της να με ξεπλένει
Να παρασέρνει μακριά
τόση βρομιά

Δεν ξέρω πώς συμβαίνει
Ν' ακούω τόσα πολλά όταν σωπαίνει
Να νιώθω τόση απλοχωριά
σε μια αγκαλιά

Δεν ξέρω πώς συμβαίνει
Μια σπίθα τόση δα να με ζεσταίνει
Να ζω μια ολόκληρη ζωή
κάθε στιγμή



Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;
-Γιάννης Αγγελάκας

+- Άπειρο

Η Οδός της Μοναχικότητας ποτέ δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα.
Πάντοτε υπήρχαν διάσπαρτα αγκάθια που μάτωναν τα πόδια μου μα όσο κι αν αιμορραγούσα συνέχιζα να χαράζω προσωπικά μονοπάτια.
Με αστείρευτο πείσμα και ακλόνητη πίστη στην καρδιά, ένιωθα πως ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος θα με οδηγούσε σε ένα μέρος που δεν θα το είχε επισκεφθεί κανείς άλλος πριν από μένα.
Όλα όσα απόκτησα και έχασα στην πορεία δεν κατάφεραν να με γεμίσουν και να με αδειάσουν στον επιθυμητό βαθμό.
Όλα όσα κουβαλούσα μέσα μου δεν ήταν αρκετά να μου χαρίσουν γαλήνη.
Έλειπε το Μοίρασμα.
Έλειπε η Ισορροπία που χαρίζει το Συν & το Πλην όταν συμφωνούν συγκαταβατικά και σιωπηλά μεταξύ τους.
Όταν το ένα δεν προσπαθεί να επιβληθεί στο άλλο.
Όταν το ένα καθρεφτίζεται μέσα από την αντανάκλαση του άλλου και επιθυμούν να αγγίξουν το άπειρο.
Κι αυτό μπορεί να συμβεί όταν για πυξίδα τους έχουν την Αγάπη.

Πρώτα αγαπάς εαυτόν, μετά αγαπάς τον άλλον ως εαυτόν κι έπειτα μαζί οι θεϊκοί εραστές αγαπούν όλον τον κόσμο ως εαυτό.
Αυτή είναι η υπέρτατη αποκάλυψη της Αγάπης.
Κι εκεί δεν χωράνε υποσυνείδητοι ανταγωνισμοί, λεκτικά ευφυολογήματα, επίδειξη δυνάμεων και τακτικές επιβολής.
Οι γνώσεις δεν παίζουν κανέναν ρόλο αν προσφέρονται με επιδεικτικό ύφος.
Ακόμη και το Πάθος, σαν σβήσει δεν αφήνει τίποτα πίσω του αν δεν υπάρχει αμοιβαία Αγάπη και σεβασμός.
Όταν κατανοήσεις τα παραπάνω και υποτάξεις το Εγώ σου, τότε μόνο μπορείς να κοιτάς ελεύθερα το Άπειρο και όχι το δάχτυλο που στο δείχνει.

Mr. Bobby

Sometimes I dream about reality
Sometimes I feel so gone
Sometimes I dream about a wild wild world
Sometimes I feel so lonesome

Hey Bobby Marley
Sing something good to me
This world go crazy
It's an emergency

Tonight I dream about fraternity
TONIGHT I say: one day!
One day my dreams will be reality
Like Bobby said to me

Hey Bobby Marley
Sing something good to me
This world go crazy
It's an emergency

Hey Bobby Marley
Sing something good to me
This world go crazy
It's an emergency...

Tonight I watch through my window
And I can't see no lights
Tonight I watch through my window
And I can't see no rights

Το Θύμα του Θύτη

Ξεπέρασες την γραμμή που είχα φτιάξει αργά και βασανιστικά για να περιχαρακώσω τον εαυτό μου, δεν ξέρω κι εγώ από τι, με έναν τρόπο τόσο άμεσο.

Τόσο επιτηδευμένο που με έκανες να μπλοκάρω για μια στιγμή.

Να διερωτηθώ το τι σε φέρνει κοντά μου.

Εσύ που το υπόλοιπο της ζωής σου το είχες αφιερώσει στους πολλούς των αιθέρων.

Τώρα μου κλείνεις το μάτι και μου λες πως όλα θα πάνε καλά.

Συνεχίζω και αναρωτιέμαι πάλι.

Δεν φύγει το ερωτηματικό πάνω από το κεφάλι μου.

Direct χτύπημα κάτω από την μέση.

Και γονάτισα.

Λούφαξα από τον πόνο και ομολογώ πως ήμουν έτοιμος να δακρύσω.

Αντί αυτού όμως άκουσα την φωνή σου να με προτρέπει να ξεράσω τα μέσα μου.

Όλη μου την μελανή χολή που κρύβω στα σωθικά μου για τα πάντα.

Για τους πάντες.

Για σένα.

Για μένα.

Εμένα!

Οξυγόνο ζητώ και ορθώνω ανάστημα στης ζωής μας το κατάντημα.

Ήρθες από το πουθενά.

Ιπτάμενο αντικείμενο αγνώστου ταυτότητος.

Κι άφησα ένα αναφωνητό που έκανε τα πλήθη να ζητωκραυγάζουν μαζί μου για την Δευτέρα Παρουσία του ένα και του μοναδικού θεού.

Της Αγάπης.

Την συγκεκριμένη λέξη όποτε την εκφράζω, σκουπίζω μετά τα χείλη μου προσπαθώντας να μην χάσω σταγόνα της από την διαχρονικότητα που την καταβάλει.

Έτσι όπως την νιώθουμε, έτσι όπως την αντιλαμβανόμαστε, έτσι όπως μα την μάθαν οι δάσκαλοι, έτσι όπως την διαχωρίζουμε και την ποθούμε διακαώς χωρίς απαραίτητα να έχουμε διερωτηθεί ποτέ τον βαθύτερο λόγο μιας τέτοιας επιθυμίας.

Να μιλάω και να μην λέω τίποτα στην ουσία.

Να πρέπει να μιλάω, να γράφω, να ζωγραφίζω, να ταχθώ σε κάτι έξω από μένα αλλά προορισμένο για μένα το οποίο θα με κάνει άξιο στο να νομίζω πως νιώθω την Αγάπη.

Ναι, αυτή την λέξη που την έχουμε γαμήσει ποικιλοτρόπως.

Την υμνούμε με φαντασίες, υπονοούμενα και λογισμούς της καρδιάς μα δεν την έχουμε κάνει μέρος του αληθινού ριζικού μας.

Την λασπώνουμε τα βρώμικα χέρια μας και μετά της ζητάμε και τα ρέστα για το άπληστο ανεκπλήρωτο που λάχει στην Λ-αγνεία.

Φοβόμαστε να αναρωτηθούμε και να βιώσουμε αυτό το οποίο μας ορίζει.

Εκ φύσεως.

Ερώτημα Γυναίκας (Αζτέκοι)*

"Ωσάν το πορφυρό αγριολούλουδο,

λέει συχνά ο άντρας μου πως μοιάζω.

Όταν θα μαραθώ και ασχημίσω, τότε άραγε

θα ομολογεί το πως θα του φαντάζω;"

*Άγνωστος

Καλοκαίρι

Ας βρέξει το Καλοκαίρι,
καιρό καλό στις καρδιές μας.
Η θάλασσα ας νερώσει το αίμα μας με αγάπη,
και η αλμύρα της ας ψήσει τις ανοιχτές πληγές μας.

Τούτες τις μέρες του Θέρους,
με αέναο φως, ο ζωοδότης ήλιος
θα ευλογήσει την Σκιά μας
και η Πανσέληνος θα σηματοδοτήσει
με άμπωτη και παλίρροια
του Έρωτα τα καμώματα.

Μην με σκιαχτείς.
Μην ταυτιστείς με τις τέσσερις εποχές μου.
Πάρε το ρίσκο της άγνοιας από τις πλάτες σου
και κράτα το ζεστό με χειμωνιάτικο πανωφόρι.